به گفته او، ورود ژانرهای تازه به سینمای کوتاه میتواند به مرور بر سینمای بلند نیز اثر بگذارد و آن را از فضای محدود ژانرهای اجتماعی و کمدی خارج کند.
او عنوان کرد: بسیاری از فیلمسازانی که وارد سینمای بلند میشوند، پیش از آن تجربه ساخت یا فعالیت در فیلم کوتاه داشتهاند. وقتی یک فیلمساز در فیلم کوتاه سلیقه و امضای شخصی خود را کشف میکند، همان نگاه را به سینمای بلند منتقل خواهد کرد و به همین دلیل فیلم کوتاه میتواند بخشی از آسیبهایی را که امروز سینمای بلند با آن مواجه است، ترمیم کند.
این فیلمساز با اشاره به اینکه فیلم کوتاه را میتوان به «تیم ملی امید» تشبیه کرد، افزود: برخی فیلم کوتاه را صرفاً پلی برای رسیدن به سینمای بلند میدانند، اما در بسیاری از کشورهای جهان فیلمسازانی وجود دارند که خود را تنها فیلمساز کوتاه میدانند و علاقهای به ساخت فیلم بلند ندارند. بنابراین فیلم کوتاه میتواند هویت و جایگاه مستقل خود را نیز داشته باشد.
دشتی تأکید کرد که تحقق این ظرفیتها تنها به فیلمسازان وابسته نیست و مدیران فرهنگی نیز باید بسترهای لازم برای اکران، پخش و حمایت از تنوع ژانری را فراهم کنند.
او درباره ظرفیت فیلم کوتاه برای پرداختن به مسائل روز جامعه نیز گفت: این تصور که فیلم کوتاه فقط برشی از یک فیلم بلند است، معمولاً ناشی از ضعف برخی فیلمنامههاست. فیلم کوتاه میتواند کاملاً مستقل باشد و در همان زمان محدود، یک دغدغه اجتماعی یا انسانی را به شکل کامل مطرح کند.
بیشتر بخوانید:
از خفتگیرهای خیابانی تا فرار یک سرباز
به گفته او، در فیلم کوتاه نمونههای فراوانی از پرداختن به مسائل روز جامعه وجود دارد و این مدیوم ظرفیت آن را دارد که دغدغههای نویسنده و فیلمساز را بازتاب دهد، بدون آنکه نیاز باشد این موضوعات فقط در سینمای بلند مطرح شوند.
کارگردان فیلم سینمایی «بیلبورد» درباره استفاده از بازیگران شناختهشده در فیلم کوتاه تصریح کرد: استفاده از بازیگر چهره نه شرط لازم است و نه شرط کافی برای موفقیت یک فیلم کوتاه.
او توضیح داد که از میان شش فیلم کوتاهی که ساخته، تنها در آخرین فیلم از بازیگر چهره استفاده کرده و دیگر آثارش نیز بدون حضور بازیگران شناختهشده در جشنوارههای مختلف دیده شده و حتی جوایز بینالمللی کسب کردهاند.
دشتی افزود: در فیلمی مانند «زنی که شاعر بود» حضور بازیگران شناختهشده به اقتضای قصه بود و آنها نیز نه با دستمزد سینمای بلند، بلکه از سر رفاقت و همراهی در پروژه حضور پیدا کردند.
او درباره فیلم «بیلبورد» و پرداختن به فضای سلبریتیها نیز گفت: موضوع آن فیلم الزاماً دغدغه همیشگی من نیست و ممکن است در آثار بعدی اصلاً به چنین فضایی نپردازم، اما احساس کردم امروز رفتار و کنش اجتماعی هنرمندان بیش از گذشته در معرض قضاوت قرار گرفته است؛ قضاوتهایی که اغلب بدون شناخت شرایط و موقعیت افراد انجام میشود و در آن فیلم تلاش کردم بخشی از این وضعیت را به تصویر بکشم.
این فیلمساز درباره اکران عمومی فیلم کوتاه و اجرای طرح «قرار» انجمن سینمای جوانان ایران بیان کرد: سالها فیلم کوتاه بیشتر برای حضور در جشنوارهها ساخته میشد و من با این نگاه موافق نیستم. از میان شش فیلم کوتاهی که ساختهام، تنها دو فیلم را وارد پخش بینالمللی کردم و برخی دیگر را برای اکران داخلی نگه داشتم.
بیشتر بخوانید:
تجربه سیاوش چراغیپور در فضای فانتزی و یک انتقاد
دشتی با تأکید بر اهمیت مواجهه مستقیم فیلم با مخاطب گفت: فیلم کوتاه روی پرده و در کنار مردم معنا پیدا میکند. اینکه مخاطبان در سالن سینما کنار هم بنشینند، فیلم را ببینند و درباره آن گفتوگو کنند، بسیار مهمتر از این است که چند داور و متخصص درباره آن تصمیم بگیرند.
فیلم کوتاه روی پرده و در کنار مردم معنا پیدا میکند. اینکه مخاطبان در سالن سینما کنار هم بنشینند، فیلم را ببینند و درباره آن گفتوگو کنند، بسیار مهمتر از این است که چند داور و متخصص درباره آن تصمیم بگیرند.او معتقد است اکران عمومی یک فیلم کوتاه، ارزشمندتر از بردن بسیاری از جوایز جشنوارهای است، زیرا فیلم در آن لحظه واقعاً متولد میشود و ارتباط واقعی خود را با مخاطب برقرار میکند.
او درباره تأثیر اکران عمومی بر کیفیت آثار آینده نیز گفت: تماشای فیلم روی پرده تجربهای کاملاً متفاوت از دیدن آن روی صفحه تلویزیون یا موبایل است.
فیلمساز در سالن سینما از واکنش مخاطبان، سکوتها، خندهها و گفتوگوهای بعد از نمایش، نقاط قوت و ضعف اثرش را بهتر درک میکند و همین تجربه به رشد او در فیلمهای بعدی کمک خواهد کرد.
کارگردان «بیلبورد» در پایان درباره احتمال بازگشت به فیلم کوتاه پس از ساخت فیلم بلند گفت: شاید روزی دوباره فیلم کوتاه بسازم، اما فعلاً ترجیح میدهم آنچه را در فیلم کوتاه آموختهام، در سینمای بلند و سریالسازی بیازمایم. البته هیچکس از فردای خودش خبر ندارد.
او همچنین با اشاره به تجربه فعالیت در تئاتر تأکید کرد: تئاتر یکی از مهمترین بسترهایی است که میتواند به کارگردان در خلق میزانسن، هدایت بازیگر و ساختن لحظههای درست کمک کند و به همین دلیل به همه کارگردانان پیشنهاد میکنم در کنار فیلم کوتاه، دستکم یک یا دو تجربه جدی در تئاتر داشته باشند.
بیشتر بخوانید:
از فضولی در زندگی دیگران تا مصائب مهاجران
انتهای پیام
