اینترسپت: موساد متحمل شکستی سنگین در قبال ایران شد

کد خبر: 787416 | ۱۴۰۵/۰۵/۳۰ ۲۰:۳۷:۵۳ اعتمادآنلاین |

به نوشته این رسانه، اوایل ماه جاری میلادی، «رومان گوفمن» رئیس جدید موساد روسای اداره اطلاعات و بخش ایران این سازمان را که به‌ترتیب تنها با نام‌های مختصر «K» و «Y» شناخته می‌شوند، برکنار کرد. 

به گزارش ایسنا، اگرچه برکناری کارکنان پس از روی کار آمدن رئیس جدید موساد بی‌سابقه نیست اما چنین برکناری‌های علنی که توسط رسانه‌های جریان اسرائیل گزارش می‌شوند، تقریبا بی‌سابقه‌اند.

آخرین مورد شناخته‌شده برکناری به دلیل بی‌کفایتی به سال ۱۹۹۷ بازمی‌گردد؛ زمانی که تلاش نافرجام برای ترور «خالد مشعل» رئیس وقت دفتر سیاسی حماس به بازداشت چند مامور موساد در اردن و یک فاجعه روابط عمومی برای اسرائیل منجر شد. 

اینترسپت در گزارش خود نوشت که اسرائیل اکنون با پیامدهای بزرگ‌ترین اشتباه تاریخ خود مواجه است؛ اشتباهی که خودش مرتکب شد یعنی جنگ شکست‌خورده‌اش علیه ایران. اسرائیل این جنگ را به آمریکا به‌عنوان جنگی آسان فروخته بود که قرار بود خیلی سریع ایران و برنامه هسته‌ای ادعایی این کشور را سرنگون کند اما هیچ‌یک از اهدافی که اسرائیل دنبال می‌کرد محقق نشد.

اسرائیل مدعی شده بود که هرگونه بسته‌شدن احتمالی تنگه هرمز از نظر نظامی بی‌اثر خواهد بود اما اکنون توانایی ایران برای اعمال فشار به اقتصاد جهان - علی‌رغم ادعاهای مداوم آمریکا مبنی بر اینکه این آبراه «باز» است - به ارزشمندترین سلاح این کشور تبدیل شده است.

جاه‌طلبی‌های موساد که در تضعیف ساختار امنیتی جمهوری اسلامی ایران و تغییر نظام خلاصه می‌شد، شکست خوردند.

موساد در آغاز آن جنگ تصمیم گرفت وجهه خود را تغییر دهد و خود را حامی مردم ایران نشان دهد اما این تلاش نتیجه چندانی نداشت. مقام‌های ایرانی از همان ابتدا آشکارا این کارزار را در فضای مجازی به تمسخر گرفتند و با گذر زمان، این کارزار هرچه بیشتر حالت استیصال پیدا کرد. ویدئوهای تولیدشده با هوش مصنوعی اسرائیل تقریبا هیچ تاثیری نداشتند. موساد پس از برقراری آتش‌بس نیز به انتشار ویدئوهای تولیدشده با هوش مصنوعی با استفاده از «گروک» ادامه داده است.

به نوشته اینترسپت، پس‌ از آنکه طرح مسلح کردن گروه‌های کرد با همکاری سیا ازهم پاشید، موساد ظاهرا به‌سرعت «طرح ب» را مطرح کرد. ایده جدید این بود که با انجام یک کارزار حملات هوایی علیه پاسگاه‌های پلیس و ایست‌های بازرسی به تضعیف نظام ایران بپردازد کنند اما این طرح نیز به نتیجه ننشست.

خبر برکناری مقام‌های موساد در رسانه‌های اسرائیلی و میان نیروهای باسابقه این سازمان با ناباوری روبه‌رو شد. برخی از آن‌ها گوفمن را متهم کردند که توانایی سازمان برای انجام ماموریت‌هایش را سرکوب کرده است. تحلیلگران امنیتی نیز پس از برکناری دو معاون او، وی را متهم کردند که شکست سازمان را به گردن زیردستان خود می‌اندازد تا تصمیم‌های اتخاذشده در بالاترین سطوح دولت از بررسی و انتقاد مصون بماند. اخبار مرتبط کانال ۱۲ اسرائیل: موساد پس از شکست مقابل ایران وارد فاز پاکسازی و برکناری شد تاکر کارلسون: جنگ علیه ایران با وعده‌های ترامپ و شعار «اول آمریکا» در تضاد است

به گزارش شهرآرانیوز، رفتن سراغ داستان‌های پلیسی در ایران، به‌خاطر محدودیت‌های فرامتنی، با مشکلات زیادی روبه‌رو است. به‌خصوص با در نظر گرفتن این‌که جذابیت و موفقیت داستان‌های کارآگاهی، به‌طور عمومی، بسته به میزان غافلگیری و مبهم نگه داشتن پیچ‌های کلیدی داستانی است. در چنین شرایطی، سازندگان سریال «اعتراف می‌کنم» در مجموع راه‌های هوشمندانه‌ای پیدا کرده‌اند تا، بدون عبور از خطوط قرمز، روح تازه‌ای در یک روایت پلیسی ایرانی بدمند. اهمیت جزئیات

روایت داستان پلیسی در فضایی محدود مثل یک شمشر دولبه است. در «اعتراف می‌کنم»، این تمهید هر چند ضرباتی به سریال زده (برخی از خرده‌داستان‌ها ممکن است عمق چندانی پیدا نکنند و در مواردی بار بخش زیادی از اطلاعات منتقل‌شده روی دوش دیالوگ‌ها افتاده است تا تصاویر)، اما از جنبه‌های دیگری به نفع این اثر تمام شده است و آن هم تمرکز روی جزئیات است. در دو قسمتی که تاکنون از این سریال منتشر شده شاهد بوده‌ایم که روند کاشت و برداشت با توجه سازندگان به جزئیاتی دقیق انجام شده که می‌تواند ذهن مخاطب را درگیر کند. در چنین شرایطی، بیش از این که توجه تماشاگر به تولید (پروداکشن) اثر جلب شود، به سمت پیدا کردن این کاشت‌های جزئی متمایل می‌شود. هنر بومی‌سازی

«اعتراف می‌کنم»، همان‌طور که در تیتراژ خود اثر هم ذکر شده است، اقتباسی است از مجموعه جذاب Criminal (از محصولات نتفلیکس). درحالی‌که در سال‌های اخیر بار‌ها با آثاری روبه‌رو شده‌ایم که تا حد زیادی به کپی‌کاری از نمونه‌های موفق خارجی تبدیل شده‌اند بدون این‌که خود را ملزم به ذکر این نکته بدانند، اعلام صریح این الهام گرفتن امری شجاعانه و نشان‌دهنده اعتمادبه‌نفس سازندگان «اعتراف می‌کنم» است. این اعتمادبه‌نفس بی‌دلیل نیست چرا که می‌توان گفت این سریال، حداقل تا این‌جا، در بومی‌سازی منبع الهامش تا حد زیادی موفق عمل کرده است. این بومی‌سازی را هم می‌توان در دیالوگ‌نویسی باورپذیر اثر دنبال کرد، هم در شکل روابط انسانی این سریال، و هم حتی در جزئیاتی همچون چهره‌پردازی برخی از بازیگران (در رأس همه پوریا پورسرخ). آن‌چه در چهره‌پردازی کاراکتر پورسرخ جلب نظر می‌کند، نزدیک‌کردن او به یک نمونه آشنا از افرادی است که در اداره‌ها بار‌ها با آنها روبه‌رو شده‌ایم. رعایت همین جزئیات است که «اعتراف می‌کنم» را از تبدیل شدن به یک کپیِ صرف نجات داده است. شیوه روایت

گفتیم که محدودیت فضای روایت داستان از جنبه‌هایی به سود «اعتراف می‌کنم» تمام شده است. یکی از این جنبه‌ها، فرار از جلوه‌های بیرونی برای خلق تعلیق لحظه‌ای (مثل تعقیب‌وگریز‌های دلهره‌آور، جلوه‌های صوتی یا انفجار‌های عظیم) است. این همان جایی است که محدودیت می‌تواند منجر به خلاقیت شود! سازندگان «اعتراف می‌کنم» ناگزیر بوده‌اند که توجه ویژه‌ای به تک‌تک دیالوگ‌ها، سکوت‌ها، و نشانه‌های میزانسنی تا شکل درونی‌تری از تعلیق را خلق کنند. این رویکردی است که کمتر در آثار پلیسی وطنی شاهدش بودیم و اگر «اعتراف می‌کنم» بتواند تا انتها به خوبی پیش رود، می‌تواند به الگوی خوبی برای محصولات احتمالی آینده تبدیل شود. بازی‌ها

حضور یک تیم بازیگر باتجربه (چه بازیگران ثابت و چه بازیگران مهمان) کمک بزرگی به «اعتراف می‌کنم» کرده است. این سریال از نظر جنس بازی‌ها یکدست است و این به‌خصوص زمانی جلب نظر می‌کند که حضور پوریا پورسرخ را با گریم و چهره تازه‌اش در این سریال به یاد بیاوریم. وقتی به کارنامه بازیگرانی، چون مهدی هاشمی و علیرضا ثانی‌فر نگاه کنیم با تعداد زیادی از بازی‌های کنترل‌شده و درونی روبه‌رو می‌شویم. در عوض، پوریا پورسرخ را بیشتر با نقش‌هایی به یاد می‌آوریم که بیشتر با برون‌گرایی (و حتی گاه نوعی اغراق)، بیان تند و گاه بریده، و باز در مواردی با استفاده حداکثری از زبان بدن در ذهن می‌مانند. گریم پورسرخ به‌تنهایی کافی است تا او را به یکی از کانون‌های توجه «اعتراف می‌کنم» تبدیل کند، اما نکته مهم‌تر، تلاش او برای یک بازی کنترل‌شده‌تر از همیشه است؛ تلاشی که با رویکرد کلی سریال همخوان به نظر می‌رسد. خرده‌داستان‌ها

این که شما بخواهید فقط یک خط داستانی را در لوکیشنی محدود روایت کنید، به‌سرعت می‌تواند به کسالت مخاطب منجر شود؛ به‌خصوص این‌که «اعتراف می‌کنم» اصراری در پیشبرد سریع روایت ندارد. در عوض، سازندگان سعی کرده‌اند داستان را در عرض گسترش دهند. همان‌طور که در هر قسمت با یک پرونده روبه‌رو می‌شویم، به‌شکل پیوسته به مواردی از گذشته شخصیت‌های اصلی نیز اشاره می‌رود. این امر هم از یکنواختی روایت می‌کاهد، هم به شخصیت‌ها عمق می‌بخشد، و هم تماشاگر را کنجکاو برای دانستن نتایج این اشارات باقی می‌گذارد. برای قضاوت دقیق‌تر در مورد نتیجه این تمهید روایی باید تا زمان انتشار قسمت‌های بعدی منتظر ماند، اما قلاب اولیه «اعتراف می‌کنم» تا این‌جا در حدی عمل کرده که مخاطب را از دنبال‌کردن ماجرا‌ها ناامید نکند.

منبع: سلام سینما

در ادامه حتما ببینید ویدئو| تیزر سریال «اکسیر» با بازی داریوش فرضیایی منتشر شد

صفحه اقتصاد -

تصمیم جدید دولت ترامپ برای واردات ۳۰۰ هزار تن گوشت چرخ‌کرده بدون اعمال تعرفه‌های خارج از سهمیه، در ظاهر اقدامی برای تنظیم بازار است؛ اما در لایه‌ای عمیق‌تر، تصویری از یک چالش سیاسی بزرگ‌تر ارائه می‌دهد: جنگی که قرار بود قدرت آمریکا را در خارج از مرزها به نمایش بگذارد، اکنون آثار خود را در هزینه زندگی شهروندان آمریکایی نشان می‌دهد.

ترامپ اعلام کرده گوشت وارداتی می‌تواند حدود ۲۵ درصد ارزان‌تر از قیمت فعلی بازار عرضه شود؛ با این حال، کاخ سفید هنوز جزئیات کشورهای تأمین‌کننده و سازوکار تضمین این کاهش قیمت را اعلام نکرده است. این تصمیم در شرایطی اتخاذ شده که تعداد گاو و گوساله در آمریکا به حدود ۸۶.۲ میلیون رأس رسیده؛ سطحی که از دهه ۱۹۵۰ تاکنون کم‌سابقه است.

تناقض سیاستی نیز همین‌جاست. دولتی که تعرفه و حمایت از تولید داخلی را از ابزارهای اصلی سیاست اقتصادی خود می‌دانست، برای کنترل قیمت گوشت در بازار داخلی ناچار شده به عرضه خارجی تکیه کند. پیش از این نیز دولت ترامپ در فوریه مجوز واردات سالانه ۸۰ هزار تن گوشت کم‌چرب از آرژانتین را بدون تعرفه صادر کرده بود؛ گوشتی که بخش قابل توجهی از آن در تولید گوشت چرخ‌کرده کاربرد دارد.

اما مسئله اصلی تعرفه نیست؛ مسئله، هزینه زندگی است.

جنگ ایران از همان ابتدا بازار انرژی را تحت تأثیر قرار داد و هرچند قیمت نفت از اوج اولیه فاصله گرفته، آثار شوک انرژی همچنان در بخش‌های مختلف اقتصاد آمریکا باقی مانده است. افزایش قیمت گازوئیل، هزینه فعالیت کشاورزی، حمل‌ونقل، تولید و جابه‌جایی خوراک دام را بالا می‌برد و در نهایت می‌تواند خود را در قیمت مواد غذایی نشان دهد.

این زنجیره را نمی‌توان نادیده گرفت: سوخت گران‌تر یعنی کشاورزی گران‌تر، حمل‌ونقل گران‌تر و در نهایت فشار بیشتر بر قیمت مواد غذایی. هزینه تولید و توزیع محصولات کشاورزی، به‌ویژه در آستانه فصل برداشت، مستقیماً از قیمت سوخت و نهاده‌ها تأثیر می‌گیرد.

گوشت چرخ‌کرده نیز به دلیل جایگاهش در سبد مصرف خانوار، به نمادی مناسب برای این بحران تبدیل شده است. برخلاف شاخص‌های پیچیده اقتصادی که ممکن است برای مردم ملموس نباشند، قیمت یک بسته گوشت در فروشگاه مستقیماً به مصرف‌کننده می‌گوید که هزینه زندگی افزایش یافته است.

از سوی دیگر، تصمیم دولت ترامپ یک واقعیت ساختاری را نیز آشکار می‌کند: تولید داخلی آمریکا در کوتاه‌مدت امکان افزایش سریع عرضه گوشت را ندارد. کاهش تعداد دام، محدودیت ظرفیت تولید و افزایش هزینه نهاده‌ها باعث شده است تنظیم بازار از مسیر افزایش فوری تولید داخلی دشوار باشد.

اما اهمیت این موضوع فقط اقتصادی نیست؛ ابعاد سیاسی آن برای ترامپ حتی مهم‌تر است.

در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره، افزایش هزینه‌های زندگی می‌تواند به یکی از مهم‌ترین نقاط آسیب دولت تبدیل شود. رأی‌دهنده آمریکایی ممکن است درباره سیاست خارجی، امنیت انرژی یا معادلات ژئوپلیتیکی تحلیل‌های متفاوتی داشته باشد، اما قیمت بنزین، گازوئیل و مواد غذایی را هر روز در زندگی خود لمس می‌کند.

اینجاست که جنگ خارجی به مسئله‌ای داخلی تبدیل می‌شود.

ترامپ می‌تواند درباره اهمیت تنگه هرمز، امنیت انرژی و موازنه قدرت در خاورمیانه سخن بگوید، اما اگر هزینه پر کردن باک خودرو یا خرید گوشت افزایش یابد، روایت سیاسی او با یک واقعیت ملموس اقتصادی روبه‌رو خواهد شد.

از این منظر، واردات ۳۰۰ هزار تن گوشت را نباید صرفاً یک تصمیم تجاری دانست. دولت ترامپ تلاش می‌کند بخشی از تبعات اقتصادی جنگ را پیش از آنکه به بحران سیاسی تبدیل شود، مهار کند؛ از کاهش فشار بازار سوخت گرفته تا کنترل قیمت مواد غذایی.

اما این سیاست یک سؤال مهم را بی‌پاسخ می‌گذارد: آیا می‌توان آثار اقتصادی یک بحران خارجی را با مداخلات کوتاه‌مدت در بازار داخلی خنثی کرد؟

ترامپ جنگ را با هرمز، نفت و قدرت ژئوپلیتیک آغاز کرد؛ اما اکنون بخشی از نبرد سیاسی او در جایی بسیار نزدیک‌تر جریان دارد: قفسه فروشگاه‌های مواد غذایی.

در نهایت ممکن است رأی‌دهنده آمریکایی درباره کارنامه سیاست خارجی ترامپ نه با نقشه خلیج فارس، بلکه با قیمت یک کیلو گوشت چرخ‌کرده، یک گالن بنزین و هزینه پر کردن باک خودرو قضاوت کند. مطالعه بیشتر: ترامپ تعرفه واردات گوشت را دور زد؛ ۳۰۰ هزار تن گوشت ارزان وارد آمریکا می‌شود اخبار مرتبط circle صعود بیت کوین به بالای ۷۵ هزار دلار circle ۴۰ تریلیون دلار؛ صورت‌حساب جنگ ترامپ؟ circle ادعای آمریکا درباره شکست مذاکرات ایران و عمان/ هرمز به نقطه اختلاف واشنگتن و تهران تبدیل شد circle ۴۰ تریلیون دلار بدهی؛ صورت‌حساب جنگ ترامپ از راه رسید پیشنهاد سردبیر circle تغییر محاسبات دشمنان در برابر توان دفاعی ملت ایران circle تحلیل بازار ارز امروز ۳۰ مرداد و پیش بینی قیمت دلار فردا شنبه ۳۱ مرداد circle پیش بینی قیمت طلا و سکه فردا شنبه ۳۱ مرداد / گرانی بیشتر طلا در راه است؟ circle پیش بینی بورس فردا شنبه ۳۱ مرداد / بورس طوفانی صعود می کند؟