به گزارش ایسنا، در دهههای اخیر، رویدادهای متعدد جهانی چهره آموزش عالی را به شدت تغییر دادهاند. در این میان پس از شیوع کووید-۱۹، کلاسهای مجازی خیلی سریعتر از آنچه که تصور میشد در دانشگاهها جای باز کردند. گسترش سامانههای مدیریت یادگیری و رواج شبکههای اجتماعی نیز تقاضا برای دورههای آنلاین را بیشتر و نقش فناوری را در ارتقای بسترهای آموزشی بیش از پیش برجسته کرد.
از سوی دیگر نیز تغییر سبکهای یادگیری نسل جدید دانشجویان که با رایانه، اینترنت و بازیهای دیجیتال بزرگ شدهاند، سبب شده که استفاده از فناوریها در دانشگاهها جایگاه ویژهای پیدا کند. اما برای این تغییر و گذر از آموزش سنتی چهره به چهره، اعضای هیئتعلمی برای تدریس اثربخش و تسهیل یادگیری دانشجویان به طیف وسیعی از مهارتها و شایستگیها نیاز دارند.
برخی از اعضای هیئتعلمی تصور میکردند که آموزش آنلاین صرفاً به معنای انتقال منابع آموزشی به بسترهای آموزش آنلاین است. چنین درک سطحی از یک طرف سبب افت کیفی دورههای آنلاین در ارزیابی دانشجویان منجر شده و از سوی دیگر مقاومت مدرسان در برابر کسب مهارتهای جدید را در پی داشته است.
بر همین اساس، یک پژوهش مروری نظاممند ۷۷ مقاله علمی که در ۳۰ سال بین ۱۳۷۲ تا ۱۴۰۲ منتشر شده است را بررسی کرده و ۱۰۶ مهارت کلیدی اعضای هیئتعلمی را از این مطالعات استخراج کردند. این مهارتها در هفت بعد «آموزش از راه دور و مهارتهای فنی»، «برنامهریزی و طراحی دوره»، «تسهیلگری در بحثها»، «تعامل و حضور اجتماعی»، «مدیریت امور اداری و کلاس»، «ارزیابی یادگیری دانشجوی» و «توانایی تفکر و تدریس بازتابی» دستهبندی شدند.
در این مطالعه که در مجله «research and practice in technology enhanced learning» منتشر شده است، عنوان شده که در سالهای ابتدایی مقالات بیشتر بر یادگیری ابزارها و نرمافزارهای فنی متمرکز بودند، به صورتی که از مجموع ۷۷ مقاله بررسی شده، ۵۵ مقاله به مهارتهای فنی و ۵۳ مقاله به طراحی دوره پرداخته بودند. اما توانایی «تامل و تدریس تاملی» یا تدریس بازتابی تنها فقط در ۹ مقاله از ۷۷ مقاله مورد توجه قرار گرفته بودند. تدریس در فضای مجازی لبریز از موقعیتهای پیشبینینشده، پیچیده و پویا است و مدرسی که از مهارتهای تدریس تاملی و بازتابی برخوردار است، مدام …
