باوجود رشد دانشگاهها، افزایش تولیدات علمی، توسعه دانشبنیانها و سرمایهگذاریهای گسترده ایران در حوزه فناوری همچنان پیوند مؤثری میان علم، صنعت و سیاستگذاری شکل نگرفته و این درحالی است که نوآوری زمانی شکل میگیرد که دانشگاه، صنعت، دولت و شرکتهای فناور مانند اعضای یک ارکستر بر اساس نقشهای مشترک بنوازند؛ اما در ایران هریک از این بازیگران هنوز ساز خودرا مینوازند ونتیجه آن سمفونی ناتمام توسعه است.







