میزگردی صمیمی و بیپرده با حضور سه تن از فعالان دغدغهمند و باسابقه تشکلهای مردمنهاد استان قزوین با هدف بررسی عمیق مشکلات، موانع، و چالشهای پیشروی این نهادهای مدنی برگزار شد. در این نشست که در دفتر ایسنا برگزار شد، حاضران به روایت داستان شکلگیری، اوج و افول فعالیتهای مشارکتی خود پرداختند و از فرسایش اعتماد اجتماعی، تغییر نسلی پس از کرونا، نگاه ابزاری مدیران، مشکلات ساختاری و بروکراتیک، و فقدان بازخورد مؤثر از سوی مسئولین بهعنوان مهمترین موانع یاد کردند. آنچه در ادامه میخوانید، مشروح این میزگرد است.
حدیث باقری، از پیشکسوتان حوزه محیطزیست و بنیانگذار نخستین تشکلهای زیستمحیطی در منطقه الموت، با بازخوانی مسیر فعالیت خود گفت: از سال ۱۳۹۰ با دغدغه حفظ طبیعتِ بکر الموت و مشاهده چالشهای زیستمحیطی منطقه، وارد این عرصه شدم. ما جمعی از دغدغهمندان بودیم که با تشکیل یکی از اولین گروههای مردمنهاد منطقه، سالها فعالیت مستمر و مؤثری را رقم زدیم.
وی با اشاره به تغییر استراتژی فعالیتهای این تشکل در گذر زمان، افزود: در سالهای ابتدایی، تمرکز ما بر پاکسازی مناطق از زباله بود؛ اما بهتدریج به این نتیجه رسیدیم که این اقداماتِ مقطعی، راهکار پایداری نیست. از این رو، تمرکز خود را بر آموزش و فرهنگسازی در مدارس و مساجد معطوف کردیم. تا پیش از دوران کرونا، روند مشارکتها بسیار دلگرمکننده بود و شاهد همگرایی خوبی در جامعه محلی بودیم.
تغییر پارادایم در مطالبهگری و مشارکت اجتماعی
این فعال زیستمحیطی با بیان اینکه دوران پس از کرونا نقطه عطفی در رفتارهای اجتماعی ایجاد کرد، ادامه داد: گویا تاریخ فعالیتهای ما به قبل و بعد از کرونا تقسیم میشود. متأسفانه پس از آن دوران، نگاه جامعه به محیطزیست دچار تغییر شد. انگار طبیعت به ارث پدریِ همگان تبدیل شده است؛ نگاهی که به خود اجازه میدهد هرگونه دخل و تصرفی را در طبیعت روا بداند.
باقری با ابراز نگرانی از کوچک شدن دایره مشارکتهای اجتماعی خاطرنشان کرد: تا قبل از کرونا، فراخوانهای ما با استقبال گسترده ۴۰ تا ۵۰ نفر همراه بود؛ مردمی که حتی با وسیله نقلیه شخصی خود در هر شرایطی حاضر میشدند. اما بهمرور این مشارکت به ۱۰ و سپس به ۴ نفر تقلیل یافت و در نهایت، تشکل ما به دلیل کاهش انگیزه و پراکندگی …
