به گزارش ایسنا، عکسهای منتشرشده از دریاچه ارومیه در دو ماه اخیر نشان میدهد اگرچه بارشها ممکن است جان دوبارهای به این دریاچه بدهد و یک بار دیگر آب را به آن بازگرداند، اما مراقبت از بزرگترین دریاچه آب شور خاورمیانه تنها به بازگشت آب محدود نمیشود و مستلزم فرهنگسازی و اقدامات گستردهای است. مردم در سالهای خشکی دریاچه ارومیه برای آن سوگواری کردند، عکسهای قدیمی آن را منتشر کردند و از مسئولان احیای این دریاچه را مطالبه کردند، اما با بازگشت آب، بار دیگر راهی این زیستبوم شدهاند؛ حضوری که اگر بدون برنامهریزی و مدیریت باشد، میتواند آسیبهای تازهای به طبیعت دریاچه وارد کند.
انبوه زبالههای رهاشده در کنار شوق مردم برای تماشای دوباره دریاچه ارومیه، تصویری متناقض از وضعیت این زیستبوم ارائه میکند. مردمی که برای فرار چندساعته از فشار زندگی به طبیعت پناه میبرند، بار دیگر به دریاچهای بازگشتهاند که هنوز از بحران فاصله دارد. پرسش این است که آیا میتوان در زمان تماشای این طبیعت آسیبدیده، از ایجاد زخمهای تازه جلوگیری کرد؟ در شرایطی که مردم برای فرار چندساعته از فشار زندگی به طبیعت پناه میبرند، آیا میتوان تمام مسئولیت حفاظت از یک اکوسیستم بحرانزده را به تنهایی بر دوش آنها گذاشت؟ و در نهایت، تکلیف گردشگری پایدار که روی اقتصاد و درآمدزایی آن حساب باز کردهایم، چه میشود؟
گردشگران پس از ماهها فشار اقتصادی، اضطراب، اخبار جنگ و بحران، کمهزینهترین شکل سفر را انتخاب کردهاند؛ پناه بردن به طبیعت نیمهجان و نزدیک. بحرانهای اقتصادی، الگوی گردشگری داخلی را نیز تحت تأثیر قرار میدهد. خانوادهای که پیش از این میتوانست یک سفر چندروزه داشته باشد، ممکن است امروز یک سفر یکروزه یا پیکنیک خانوادگی را انتخاب کند. به عبارتی، طبیعت تا حدی به یک تفریح ارزان و در دسترس برای طبقات مختلف جامعه تبدیل شده است. …
