به گزارش ایسنا، با وجود اینکه ایالات متحده بیشترین ظرفیت نیروگاههای هستهای جهان را در اختیار دارد، از دهه ۱۹۷۰ تاکنون، این کشور از نظر صنعت هستهای در مقایسه با بسیاری از کشورهای دیگر، در وضعیتی نسبتا عقب مانده قرار داشته است. برخلاف بسیاری از کشورها، آمریکا در دهه ۱۹۷۰ هم راکتورهای زاینده و هم بازفرآوری سوخت هستهای را کنار گذاشت.
در نتیجه، آمریکا حدود ۹۴ هزار تُن پسماند هستهای سطح بالا دارد که در نگاه عمومی، موادی خطرناک و بیفایده تلقی میشوند که باید برای بیش از ۱۰۰ هزار سال دور از هرگونه تماس با دنیای بیرون دفن شوند. اما در واقع، این پسماندها از ترکیبی از عناصر و ایزوتوپهای رادیواکتیو تشکیل شدهاند که ارزش بسیار زیادی دارند.
به نقل از نیواطلس، برای مثال، سوخت هستهای مصرف شده همچنان حدود ۹۰ درصد اورانیوم و پلوتونیوم اولیه را در خود دارد. علاوه بر این، ایزوتوپهایی مانند استرانسیوم-۹۰، رودیوم-۱۰۳، پالادیم-۱۰۵ تا ۱۱۰ و آمریسیوم-۲۴۱ نیز در آن وجود دارند که کاربردهای مختلف پزشکی، صنعتی و فضایی و زمینی دارند.
ارزش همین ایزوتوپها در ذخایر پسماند هستهای حدود ۲۴ میلیارد دلار برآورد میشود و ارزش سوخت اورانیوم و پلوتونیوم به تریلیونها دلار میرسد؛ بنابراین ثروت حاصل از ایزوتوپها در مقایسه با آن، رقم ناچیزی است.
همین ارزش بالقوه یکی از دلایلی است که ذخیرهسازی پسماند هستهای را تا این اندازه پیچیده میکند. مسئله فقط پیدا کردن یک مکان مناسب یا راهی برای خلاص شدن از پسماند بدون امید به بازگرداندن آن نیست. حل هر دو مسئله نسبتا آسان است. مسئله اصلی این است که بتوان پسماند را به شکلی ایمن ذخیره کرد و در صورت نیاز، دوباره به آن دسترسی داشت.
این موضوع بخشی از منطق پشت پروژه جدید بازیابی عناصر، نابودی مواد نامطلوب و تولید انرژی است. بخش دیگر این پروژه، کاهش چشمگیر حجم ذخایر پسماند از طریق سوزاندن بخش عمده آن در راکتورهای شکافت هستهای است.
این پروژه توسط شرکت فناوری شاین آزمایشگاه ملی آرگون و دانشگاه کیس وسترن ریزرو و تحت نظارت وزارت انرژی ایالات متحده در حال توسعه است. تمرکز پروژه REDUCE بر افزایش چشمگیر سرعت فرایند شیمیایی استخراج است که در حال حاضر برای جداسازی …
