به گزارش ایسنا، عصر چهارم اوت سال ۲۰۲۰، آتشسوزی در انبار شماره ۱۲ بندر بیروت به وقوع پیوست. دقایقی بعد، حدود ۲ هزار و ۷۵۰ تن نیترات آمونیوم که از سال ۲۰۱۴ در این انبار و بدون رعایت استانداردهای ایمنی نگهداری میشد، منفجر شد.
شدت انفجار به اندازهای بود که از آن به عنوان یکی از بزرگترین انفجارهای غیرهستهای ثبتشده در جهان یاد میشود. موج انفجار بخش بزرگی از پایتخت لبنان را درنوردید، ساختمانها را در شعاع چند کیلومتری ویران کرد و صدای آن تا کشورهای همسایه نیز شنیده شد.
محل انفجار
در این حادثه دستکم ۲۱۸ نفر جان خود را از دست دادند، بیش از ۷ هزار نفر زخمی شدند و نزدیک به ۳۰۰ هزار نفر خانههای خود را از دست دادند. علاوه بر خسارتهای انسانی، بخش عمدهای از بندر بیروت که شریان اصلی تجارت لبنان محسوب میشد، به طور کامل تخریب شد و خسارتهای اقتصادی چندین میلیارد دلاری به این کشور وارد آمد. چگونه نیترات آمونیوم به بندر بیروت رسید؟
پس از این انفجار تحقیقات نشان داد که محموله نیترات آمونیوم متعلق به کشتی «روسوس» بود که در سال ۲۰۱۳ به دلیل مشکلات فنی در بندر بیروت متوقف شد.
پس از توقیف کشتی روسوس، محموله آن تخلیه و در یکی از انبارهای بندر نگهداری شد. با وجود هشدارهای مکرر مقامهای گمرک، مسئولان بندر و دستگاه قضایی درباره خطر نگهداری این حجم از مواد منفجره، این محموله بیش از ۶ سال بدون رعایت حداقل استانداردهای ایمنی در همان محل باقی ماند تا سرانجام در اثر آتشسوزی منفجر شود. بندر بیروت قبل و بعد از انفجار روند تحقیقات؛ پروندهای پر از توقف و اختلاف
پرونده انفجار بندر بیروت از همان ابتدا با پیچیدگیهای حقوقی و سیاسی فراوانی روبهرو شد. قاضیهای مختلف مسئول رسیدگی به پرونده شدند، اما روند تحقیقات بارها به دلیل شکایت برخی مقامهای سیاسی، درخواست رد صلاحیت قضات، فشارهای سیاسی و اختلافهای داخلی متوقف شد.
این وضعیت باعث شد خانواده قربانیان بارها با برگزاری تجمع و اعتراض، خواستار جلوگیری از سیاسی شدن پرونده و تسریع در روند تحقیقات شوند.
همزمان بسیاری از سازمانهای حقوق بشری نیز از مقامهای لبنانی خواستهاند استقلال دستگاه قضایی را تضمین کرده و مانع …
