صنایع دستی ایران با وجود پیشینهای چند هزار ساله و جایگاهی شناختهشده در فرهنگ و اقتصاد، اکنون با پرسشهای جدی درباره آینده نیروی انسانی خود روبهروست. هر سال دانشجویانی با علاقه به هنرهای سنتی وارد دانشگاه میشوند و فارغالتحصیلانی با امید به فعالیت حرفهای از آن خارج میشوند، اما فاصله میان آموزش دانشگاهی، مهارتهای مورد نیاز بازار و فرصتهای شغلی، تجربهای متفاوت برای بسیاری از آنها رقم زده است. ایسنا در این پرونده با دانشجویان، فارغالتحصیلان و اساتید رشته صنایع دستی گفتوگو میکند تا از دل روایتهای آنان، تصویری از وضعیت آموزش، بازار کار، چالشها و چشمانداز این رشته ترسیم کند.
نسیم مالمیر، از فارغالتحصیلان رشته صنایع دستی، درباره کیفیت آموزش دانشگاهی در این رشته به ایسنا گفت: با توجه به اینکه در یکی از دانشگاههای تهران تحصیل کردهام، اما ساکن سمنان هستم و چند سالی است با دانشجویان در ارتباط هستم، به نظرم کیفیت آموزش، بسته به شهر و دانشگاهی که دانشجویان در آن تحصیل میکنند، تا حدودی متفاوت است. بهطور کلی به نظر میرسد فاصله بسیار زیادی میان آنچه در دانشگاه آموزش داده میشود و شرایطی که دانشجو پس از فارغالتحصیلی با آن مواجه میشود، وجود دارد.
او توضیح داد: در دانشگاه یکسری واحدهای درسی ارائه میشود که بخش اعظم دوره را تشکیل میدهند. بخش قابلتوجهی از این دوره به شناخت تاریخ هنر، مبانی نظری و انواع میراث در شاخههای مختلف اختصاص دارد. در کنار این واحدها، یکسری کارگاههای عملی نیز وجود دارد که هر دانشگاه، متناسب با امکاناتی که در اختیار دارد، ارائه میکند. برای تدریس این واحدهای عملی نیز طبیعتاً باید از استادانی استفاده شود که تجربه و دانش لازم را در این زمینه داشته باشند.
این هنرمند که اکنون در حوزه ساخت زیورآلات فعالیت دارد، افزود: در گذشته، استادان تجربی را بیشتر در دانشگاهها میدیدیم؛ یعنی در دورهای که ما تحصیل میکردیم، بسیاری از استادان ما افرادی بودند که درجه هنری داشتند. این افراد را برای تدریس در کارگاههای عملی به دانشگاه دعوت میکردند. اما در حال حاضر این روند تا حد زیادی تغییر کرده و دعوت از این گروه از استادان بسیار کمتر شده است. امروز بیشتر همان استادانی در دانشگاه تدریس میکنند که بسیاری از آنها اساساً تجربه …
