احسان تاجیک در گفتوگو با ایسنا اظهار کرد:«ورامیننشینی» الگویی از استقرار جمعیت در دشت تاریخی ورامین شامل شهرستانهای ورامین، قرچک، پاکدشت و پیشوا است. در این الگو، خانوارها به دلیل افزایش هزینهها در تهران، جنوبشرق استان را برای سکونت انتخاب میکنند، اما محل اشتغال و تحصیل آنان همچنان با تهران پیوند خورده است.
وی افزود: بر اساس دادههای جمعیتی سال ۱۴۰۴، جمعیت چهار شهرستان مذکور از مرز یک میلیون و ۱۵۰ هزار نفر عبور کرده است. ساختار سنی جمعیت نشاندهنده جوانی جمعیت است، بهطوری که حدود ۶۶۰ هزار نفر در گروه سنی ۱۵ تا ۳۴ سال قرار دارند که باید بهعنوان فرصت و سرمایه اجتماعی به جمعیت مولد و فعال اقتصادی نگاه کرد که ظرفیت بالایی برای توسعه منطقه ایجاد میکنند.
یک کارشناس در شهرداری ورامین گفت: به نظر میرسد بخش قابل توجهی از این جمعیت، کارگران شهرکهای صنعتی، کارکنان بخش خدمات و خانوارهای متوسط شهری هستند که تحت تأثیر هزینههای زندگی در تهران، سکونت در جنوبشرق استان را ترجیح دادهاند.
تاجیک ادامه داد: افزایش جمعیت را نباید بهعنوان «بار» بر دوش منطقه تلقی کرد، بلکه باید آن را بخشی از سرمایه انسانی دانست. حضور نیروی کار جوان، در صورت برنامهریزی صحیح، میتواند به رونق تولید و توسعه اقتصادی منطقه کمک کند.
وی تأکید کرد: تبدیل این فرصت به توسعه پایدار، مشروط به سه پیششرط اساسی است؛ تقویت بستر و ایجاد زمینه و انگیزه برای سرمایهگذاری بخش خصوصی در فرصتها و شرایط متفاوت توسط مدیران و دولتمردان، ارتقای مهارت نیروی کار، مدیریت منابع آب و جلوگیری از فرونشست زمین، و توانمندسازی نهادهای محلی برای مشارکت در برنامهریزی توسعه بر اساس نگاه آیندهنگری.
این پژوهشگر تصریح کرد: اگر سیاستگذاریها متناسب با واقعیتهای جدید جمعیتی تنظیم شود، افزایش جمعیت به فرصتی برای توسعه تبدیل میشود، اما اگر زیرساختها و اعتبارات متناسب با این تغییرات رشد نکند، فشار بر خدمات عمومی افزایش یافته و کیفیت زندگی کاهش خواهد یافت و بر بحران آسیبهای اجتماعی میافزاید.
تاجیک خاطرنشان کرد: دشت ورامین امروز بیش از هر زمان دیگری به برنامهریزی مبتنی بر دادههای جمعیتی، سرمایهگذاری هدفمند و توسعه متوازن نیاز دارد. این …
