محمدعلی نوبخت مشاور استاندار مازندران، تحلیلگر مسائل سیاسی در یاداشتی که در اختیار ایسنا قرار داده است، نوشت: اگر قرار است از بحرانها عبور کنیم، باید اعتدال را در روش، واقعگرایی را در منش و منافع ملی را در اولویت تصمیمگیری قرار دهیم.
واقعگرایی یعنی پیش از هر تصمیم، به زندگی مردم نگاه کنیم؛ به قدرت خرید خانوادهها، هزینه مسکن، اشتغال جوانان، وضعیت تولید، آینده کسبوکارها و دغدغههای روزمرهای که گاه در اتاقهای تصمیمگیری کمتر دیده میشوند. هر سیاستی، در نهایت، باید به یک سؤال ساده پاسخ دهد: این تصمیم چه اثری بر زندگی مردم خواهد گذاشت؟ مردم بیش از هر زمان دیگری به مدیرانی نیاز دارند که میدانی باشند، نه صرفاً پشتمیزنشین؛ اهل عمل باشند، نه گرفتار شعار؛ و درد جامعه را از نزدیک لمس کرده باشند.
مدیری که برای شنیدن صدای مردم باید از چندین لایه گزارش و تشریفات عبور کند، چگونه میتواند تصویری دقیق از واقعیت جامعه داشته باشد؟ مدیر واقعی کسی است که میان مردم، بازار، دانشگاه، کارخانه و محیط کار حضور داشته باشد و تصمیم خود را بر اساس واقعیتهای کف جامعه اتخاذ کند.
از سوی دیگر، کشور امروز بیش از همیشه به مدیرانی نیاز دارد که منافع ملی را بر منافع شخصی، جناحی و گروهی مقدم بدانند. مسئولیت، امتیاز شخصی نیست؛ امانتی است که باید صرف خدمت به مردم شود.
جامعه از مدیرانی که برای حفظ جایگاه خود سکوت میکنند، در برابر واقعیتها عافیتطلبی پیشه میکنند و به جای بیان حقیقت، سخنی میگویند که خوشایند صاحبان قدرت باشد، عبور کرده است. کشور به مدیرانی نیاز دارد که حقیقت را بگویند، حتی اگر شنیدن آن برای برخی خوشایند نباشد. تملق و چاپلوسی شاید در کوتاهمدت برای برخی جایگاه ایجاد کند، اما در بلندمدت سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی را فرسوده میکند.
مدیر شایسته باید آنقدر استقلال و اعتمادبهنفس داشته باشد که در برابر یک تصمیم نادرست، محترمانه اما صریح بگوید: «این راه به مصلحت کشور نیست».
اما یک پرسش مهمتر نیز وجود دارد: با سرمایه انسانی کشور چه میکنیم؟ نسل جدید را نمیتوان صرفاً مخاطب سیاستها دانست. جوانانی که در بهترین دانشگاهها تحصیل کردهاند، در داخل و خارج از کشور تجربه اندوختهاند، با فناوری و اقتصاد …
