به گزارش ایسنا، دهههاست که گفته میشود کاهش وزن به اراده بستگی دارد و راه حل آن کمتر خوردن و بیشتر حرکت کردن است اما علم مدرن ثابت میکند که در واقع این طور نیست. دانشمندان «دانشگاه کپنهاگ»(University of Copenhagen) در پژوهش خود، اطلاعات جدیدی را درباره کاهش و افزایش وزن ارائه دادهاند.
به نقل از ساینسدیلی، بیایید چند ۱۰۰ هزار سال به عقب بازگردیم تا اجداد اولیه خود را بررسی کنیم زیرا میتوانیم بسیاری از مشکلاتی را که امروزه در کاهش وزن داریم، به گردن اجداد خود بیندازیم.
چربی بدن برای اجداد اولیه ما یک عامل حیاتی بود. چربی خیلی کم میتوانست به معنای گرسنگی باشد و چربی خیلی زیاد میتوانست سرعت آنها را کم کند. با گذشت زمان، بدن انسان از طریق دفاعهای بیولوژیکی پیچیدهای که به مغز متصل هستند، در محافظت از ذخایر انرژی خود به طرز چشمگیری مهارت پیدا کرد اما در جهانی که غذا همه جا وجود دارد و حرکت اختیاری است، همان سیستمهایی که زمانی به ما کمک میکردند تا از عدم قطعیت جان سالم به در ببریم، اکنون کاهش وزن را دشوار میکنند.
وقتی کسی وزن کم میکند، بدن طوری واکنش نشان میدهد که گویی با تهدیدی برای بقا روبهرو شده است. هورمونهای گرسنگی افزایش مییابند، هوسهای غذایی تشدید میشوند و مصرف انرژی کاهش مییابد. این سازگاریها برای تنظیم ذخیره و مصرف انرژی در محیطهایی با دسترسی متغیر به غذا تکامل یافتهاند اما امروزه با دسترسی آسان ما به غذاهای ناسالم ارزان و پرکالری و کمتحرک شدن، همان سازگاریهایی که زمانی به ما کمک میکردند تا زنده بمانیم، میتوانند مشکلاتی را برای ما ایجاد کنند.
پژوهشهای اخیر نشان میدهند که مغز ما مکانیسمهای قدرتمندی را برای دفاع از وزن بدن دارد و میتواند به نوعی به خاطر بسپارد که آن وزن قبلاً چه بوده است. برای اجداد باستانی ما این بدان معنا بود که اگر در دوران سخت وزن کم کنند، بدن آنها در دوران بهتر میتواند به وزن معمول خود بازگردد.
برای ما انسانهای مدرن، این بدان معناست که مغز و بدن ما هرگونه افزایش وزن را طوری به خاطر میسپارد که گویی بقا و زندگی ما به آن بستگی دارد. بنابراین، هنگامی که بدن سنگینتر میشود، مغز وزن بالاتر را به عنوان وزن طبیعی جدید در نظر میگیرد و احساس میکند …
