حامد بهرامیان در گفت و گو با ایسنا، با بیان اینکه این روزها عباراتی همچون «فقط به خودت برس»، «هر چیزی آرامشت را به هم میزند، کنار بگذار»، «مهم این است که حالت خوب باشد»، «آدمهای سمی را حذف کن»، «زندگی کوتاه است؛ فقط خودت و آرامشت مهم هستی» و «هر چیزی که انرژی منفی دارد، از زندگیات بیرون کن» را زیاد میشنویم، اظهار کرد: در نگاه نخست، بسیاری از این توصیهها زیبا، آرامشبخش و حتی روانشناختی به نظر میرسند. واقعاً هم انسان باید از خود مراقبت کند، مرزهای سالم داشته باشد و در برابر آسیبهای جدی روانی و روابط مخرب بیدفاع نماند. اما یک سؤال مهم وجود دارد و آن اینکه اگر تمام معیار زندگی ما فقط «حال خوب» باشد، پس تکلیف رشد، مسئولیت، اخلاق، صبر، فداکاری، اصلاح خود و عبور از دشواریها چه میشود؟
وی افزود: شاید مسئله از جایی آغاز میشود که «آرامش» را با «کمال» اشتباه میگیریم. آرامش همیشه نشانه رشد نیست. تصور کنید انسانی زندگی نسبتاً راحتی برای خودش ساخته است. پول دارد، خانه دارد، خودرو دارد، غذای مناسب میخورد، سفر میرود، خانوادهاش را دوست دارد و تلاش کرده محیط زندگیاش را تا حد ممکن بدون تنش نگه دارد. از بیرون که به زندگی این فرد نگاه میکنیم، شاید بگوییم «چه زندگی خوبی! چه آرامشی!» اما آیا این انسان الزاماً رشد کرده است؟ آیا صبورتر شده؟ آیا مسئولیتپذیرتر شده؟ آیا توانسته بر خشم، خودخواهی، حسادت، ترس و زیادهخواهی خود غلبه کند؟ آیا در برابر رنج دیگران حساستر شده؟ آیا اخلاقش عمیقتر شده؟ و آیا برای چیزی بزرگتر از خواستههای شخصی خودش زندگی میکند؟ اگر پاسخ این پرسشها منفی باشد، شاید آنچه ما «زندگی خوب» مینامیم، فقط زندگی راحت باشد و راحتی، هرگز مترادف کمال نیست.
بهرامیان با بیان اینکه انسان فقط موجودی برای لذت بردن نیست، عنوان کرد: انسان نیازهای غریزی مانند امنیت، غذا، میل جنسی، تعلق، آسایش و لذت دارد، اما انسان در همین نقطه متوقف نمیشود. اگر هدف زندگی فقط تأمین نیازهای مادی و رسیدن به احساس خوب باشد، تفاوت چندانی میان «زندگی انسانی» و یک زندگی صرفاً غریزی باقی نمیماند. انسان میتواند خانهای بزرگتر بسازد، خودروهای گرانتر بخرد، غذای بهتر بخورد و سرگرمیهای بیشتری داشته باشد؛ …
