زندهیاد استاد اصغر راجی از شمار چنین انسانهایی بود؛ اسطورهای بزرگ در ورزش استان و کشور که فراتر از افتخار قهرمانیهای مکرر، نامش با منش، اخلاق و جوانمردی پیوند خورده بود. ایشان از چهاردهسالگی، با برپا کردن زمین والیبال در حیاط خانه پدری، به همراه برادرشان اکبر، قدم در راهی گذاشتند که بعدها به یکی از فصلهای درخشان تاریخ والیبال همدان بدل شد؛ زمینی ساده که از دل آن، نسل طلایی والیبال همدان در دهه ۴۰ شمسی پرورش یافت. در سال ۱۳۴۱، از دانشسرای تربیت بدنی دانشگاه تهران به عنوان دانشجوی نمونه فارغالتحصیل شدند و با وجود امکان انتخاب محل خدمت، تعهد عمیق ایشان به رشد ورزش و اعتلای فرهنگ همدان موجب شد بیش از سه دهه از عمر خود را در کسوت دبیر ورزش در این شهر سپری کنند.
در دهه ۴۰ شمسی، ایشان در کنار برادرشان اکبر و همراه تیم همدان، یک بار بر سکوی دوم و دو بار بر سکوی سوم مسابقات قهرمانی کشور ایستادند. حضورشان در عرصه ورزش اما به میدان بازی محدود نماند؛ در بازیهای آسیایی تهران نیز به عنوان داور والیبال در کاروان ورزشی ایران حضور یافتند و سالها در کسوت بازیکن، مربی و داور، در رشد و رونق والیبال همدان نقش داشتند. مسیری که از زمین سادهای در حیاط خانه پدری آغاز شده بود، در طول دههها به بخشی از تاریخ ورزش این شهر بدل شد؛ چنانکه در سال ۱۴۰۲، در مراسم تجلیل از ایشان که به همت فدراسیون والیبال جمهوری اسلامی ایران برگزار شد، معبر منتهی به سالن ورزشی فردوسی، خانه والیبال همدان، به نام استاد اصغر راجی نامگذاری شد
اما آنچه نام ایشان را در ذهن و دل بسیاری ماندگار کرد، تنها کارنامه درخشان قهرمانی و افتخارات ورزشی نبود؛ بلکه انسانی بود که در پسِ آن همه موفقیت ایستاده بود؛ با اخلاق، فروتنی، بزرگمنشی و جوانمردی. ایشان از نسلی بودند که ورزش را تنها میدان رقابت و کسب افتخار نمیدانستند، بلکه آن را عرصهای برای پرورش انسان، رفاقت، مسئولیت و جوانمردی میدیدند
در زندگی، گاه ارزش واقعی آدمها نه در سخنان بزرگ، که در لحظاتی آشکار میشود که انسان در برابر اندوه و رنج دیگری چگونه میایستد. در روزهای سخت وداع با برادرم، زندهیاد عادل میرابیان، خانواده راجی با بزرگواری و مهر، خانواده ما را در آغوش محبت و همدلی خود فشردند؛ حضوری که در آن روزهای …
