به گزارش ایسنا، ایده شکلگیری جلسات روضه به مفهوم «عهد الست» بازمیگردد؛ همان پیمانی که در «آیه ۱۷۲ سوره اعراف» از آن یاد شده است؛ پیمانی که برگزارکنندگان روضه تلاش کردهاند آن را از یک مفهوم انتزاعی، به پرسشی درباره سبک زندگی امروز تبدیل کنند؛ اینکه چگونه میشود در روزمرگی، چیزی را که روزی برایش «قالوا بلی» گفتهایم، فراموش نکرد.
محتوای سخنرانیهای الست، از صبر گرفته تا اقامه، حاصل تلاش برای پاسخ دادن به پرسشها و جستوجوهایی است که در زندگی شخصی به دنبال معنای آن میگردیم. معناهایی که فقط مختص به بحثهای دینی نیست و در زندگی شخصی نیز کاربرد دارد.
دلیل انتخاب قالب روضه نیز فراهم کردن فضایی گرم و صمیمی بود؛ جایی که افرادی در کنار هم دست به حرکتی جمعی بزنند، از احوال یکدیگر باخبر شوند و در کنار قدم برداشتن در این مسیر در زندگی شخصی خود نیز از همدیگر کمک بگیرند. در این نگاه، شهدا مصداق کسانی هستند که به عهد خود در روز الست وفادار ماندند و به دعوت پروردگارشان «قالوا بلی» گفتند. در روضه الست خبری از برخی روایتهای کلیشهای درباره شهدا نیست. اعضای تیم الست تلاش میکنند همه بخشهای زندگی شهیدان را روایت کنند؛ از علاقه یک شهید به عکاسی گرفته تا زمانی که فرمانده شهیدی شرط گذاشت در سفر مأموریت به شیراز، مادرش را نیز همراه خود ببرد.
در هر کدام از جلسات روضه مادر، همسر و یا دوستان شهدا از لحظات نزدیکی که با شهید گذراندهاند میگویند. برای مثال مادر شهید حسین فردیزاده، از شهدای جوان «جنگ رمضان» میگفت: «من هیچوقت باور نمیکردم که حسین شهید شود و هر وقت از شهادت میگفت، به او میگفتم که هر کسی لیاقت شهادت را ندارد.» و یا مادر شهید علی روشننژاد میگفت: « علی به من گفته بود خیلی از وقتها پیش میآید که ما هم میترسیم، اما تمام توانمان را جمع میکنیم تا عقب نکشیم.»
این روضه گاهی در خانههای قدیمی و حیاط دار مرکز شهر برگزار میشود و گاهی خودش را به برجهای چندطبقه میرساند. خانههایی که دیوارهایشان با قابعکسهای کوچک و بزرگ شهدایشان و نقاشیهای هدیهشده و پرچمهای «یا حسین(ع)» پوشیده شده است. خانههایی که مادرانشان با مهمانها مثل نوههای خود رفتار میکنند.