دانشگاه به عنوان مهمترین نهاد تولید علم، همواره نقشی اساسی در تبیین مسائل، ارائه راهکارهای تخصصی و کمک به حل چالشهای جامعه بر عهده داشته است؛ با این حال، بسیاری معتقدند ظرفیت علمی دانشگاهها آنگونه که باید در فضای عمومی و رسانهای بازتاب پیدا نمیکند و ارتباط میان دانشگاه و رسانه همچنان با فاصلهها و موانعی همراه است. این در حالی است که در بسیاری از کشورها، استادان دانشگاه از مهمترین مراجع تحلیل رویدادهای روز و تبیین مسائل تخصصی برای افکار عمومی به شمار میروند.
اما چرا در ایران حضور دانشگاهیان در رسانهها کمرنگ است؟ آیا ریشه این مسئله را باید در ساختارهای دانشگاهی و نظام ارزیابی اعضای هیئت علمی جستوجو کرد، یا نگرانی از پیامدهای اظهارنظر عامل اصلی است؟ آیا اساساً میتوان از «رسانهگریزی دانشگاهیان» سخن گفت یا مسئله اصلی، گسست میان دانشگاه، رسانه و نهادهای سیاستگذار است؟ همچنین این فاصله چه پیامدهایی برای کیفیت گفتوگوی عمومی، سیاستگذاری و اعتماد اجتماعی به علم دارد و برای تقویت پیوند دانشگاه و رسانه چه راهکارهایی پیش روی سیاستگذاران، دانشگاهها و رسانهها قرار دارد؟ …
