به گزارش ایسنا، ورود گسترده هوش مصنوعی به زندگی روزمره از دستیارهای صوتی و برنامههای آموزشی گرفته تا ابزارهای تولید محتوا و چتباتهای همراه دیگر یک پدیده صرفاً فناورانه نیست،بلکه به یکی از محورهای اصلی تنش و گفت و گو در درون خانوادهها و میان نسلهای مختلف جامعه تبدیل شده است.
نظام آموزشی باید به جای مقاومت در برابر هوش مصنوعی یا برخورد انضباطی صرف با استفاده دانش آموزان به بازتعریف مهارتهای سنجش پذیر بپردازد.
کودکان و نوجوانانی که از همان آغاز آموزش هوش مصنوعی را همراه طبیعی خود میدانند، در کنار والدین و پدربزرگ و مادربزرگهایی زندگی میکنند که هنوز در حال درک مفهوم و کارکرد این فناوری هستند.این فاصله در نوع مواجهه نه تنها بر روابط خانوادگی اثر گذاشته بلکه پرسشهای تازهای درباره آموزش اعتماد هویت و آینده مهارتهای انسانی مطرح کرده است.
تفاوت نسل ها در نوع مواجهه با هوش مصنوعی چگونه است؟
در حال حاضر نسلهای مختلف جامعه با پیشینههای متفاوتی وارد دنیای هوش مصنوعی میشوند و همین موضوع نوع استفاده و میزان اعتماد آنها را شکل میدهد.
نسل نوجوان و جوان که متولدین دهههای اخیر را شامل میشوند، هوش مصنوعی را ابزاری طبیعی برای انجام تکالیف جستجوی اطلاعات تولید محتوای خلاقانه و حتی گفت وگوهای روزمره میدانند و مرز مشخصی میان استفاده از ابزار و تفکر مستقل برایشان گاه کمرنگ میشود.
نسل میانسال یا والدین شاغل بیشتر به دنبال کاربردهای عملی هستند. مثل مدیریت زمان، ترجمه، خلاصهسازی اسناد اداری یا کمک به فرزندان در تکالیف.نگرانی اصلی آنها حفظ کنترل بر فرایند تربیت و یادگیری فرزندان است.
نسل مسنتر و پدربزرگها و مادربزرگها، معمولاً یا با احتیاط و بیاعتمادی به هوش مصنوعی نگاه میکنند یا در صورت پذیرش به دلیل آشنایی کمتر با محدودیتهای فنی این ابزارها ممکن است به صورت ناآگاهانه به خروجی آن اعتماد کنند.
دغدغههای اصلی خانوادهها درباره هوش مصنوعی
بررسی گفتمان عمومی و مصاحبه با خانوادهها نشان میدهد که نگرانیها حول چند محور اصلی متمرکز است.مثلاً بسیاری از والدین مشاهده میکنند که فرزندشان به جای فکر کردن روی یک مسإله مستقیم به سراغ چتبات میرود یا دانشآموزی …
