به گزارش خبرنگار ایسنا، مراسم بزرگداشت عبدالله گیویان ـ استاد و پژوهشگر حوزه ارتباطات و مطالعات فرهنگی و انسان شناسی ـ دوشنبه ۱۹ مرداد در نخستین نشست از سلسله نشستهای « گفتآمد» در خانه روزنامهنگاران شهر در تهران با حضور جمعی از استادان ارتباطات، جامعهشناسی و مطالعات فرهنگی برگزار شد.
گیویان که نظرگاه باورمدانه خود را با عنوان «رویای ملی»، در سالهای گذشته بارها مطرح کرده بود، خاطرنشان کرد که به نظرش رویای ملی همان حلقه مفقودهای است که در حوزه ارتباطات درگیر آن هستیم و این رویا میتواند حاصل جمع حداقل چهار جریان سرنوشتساز در کشور باشد.
او این چهار جریان اصلی را شامل جریان تشیع در ایران با همه فرق، طوایف، گرایشهای سیاسی و مضامین درونیاش، ملیگرایی در ایران، جریان تصوف (با تاکید بر اهمیت آن و دوری از کوچک شمردنش) و جریان تجدد برشمرد.
گیویان تاکید کرد که این رویای ملی اصلاً ایجاب نمیکند که همه ما یک حرف بزنیم بلکه آنچه اهمیت دارد، جهتگیری نسبت به واقعیتهاست.
این استاد ارتباطات که در انجام پژوهشهای کیفی ـ دانشگاهی سابقه طولانی دارد، با اشاره به کتاب «راهنمای پژوهش کیفی» گفت که این کتاب یک ادعای بسیار مهم دارد و آن ادعا این است که دانشهای انسانی، دانشهای بومی هستند.
او معتقد است: برعکس کسانی که به گفته او علوم انسانی و دانشهای انسانی را در ایران به قهقرا بردند و ادعایشان هم این است که میخواهند دانشهای انسانی را بومی کنند، من با صدای بلند در خیلی از جاها گفتهام که دانشهای انسانی و فرهنگی ذاتاً بومی هستند و ما باید این را تقویت کنیم؛ در واقع داشتن دانش بومی غیرممکن نیست و ثانیاً واجب است به دنبال دانشهای بومی برویم؛ چراکه فهم منطقهای و فرهنگی در تولید دانش نقش عمدهای دارد.
او در ادامه درباره دغدغهاش برای همافزایی ملی گفت: رفتن به سراغ اینکه ما یک رویای ملی داشته باشیم و اینکه از حاکمانمان گرفته تا روزنامهنگاران و رسانهایها در یک افق مشترک فکر، کار و عمل کنند، از خیالات من بوده است. من نه تواناییاش را داشتم، نه امکانش را و نه اساساً در اندازه من بود؛ چراکه پرداختن به رویای ملی و پردازش آن یک عمل جمعی است.
در شامگاه ۱۹ مرداد ماه گیویان که با عنوان رفیق صمیمی …
