به گزارش ایسنا، بر اساس دادههای پذیرش دانشگاهها و دانشکدههای انگلیس، بیش از ۸۱ هزار جوان ۱۸ ساله در درخواست پذیرفتهشده خود اعلام کردهاند که قصد دارند هنگام تحصیل در خانه زندگی کنند؛ یعنی بیش از یکسوم دانشجویان این گروه. این سهم در سال ۲۰۱۷ حدود یکپنجم بود. در اسکاتلند حتی ۴۸ درصد متقاضیان چنین برنامهای دارند، در حالی که این رقم در ولز حدود ۲۰ درصد است.
دلیل اصلی این تغییر چندان پیچیده نیست: هزینهها سر به فلک کشیدهاند.
برای دانشجویانی مانند بئاتریس و آملیا، انتخاب بین خوابگاه و خانه عملا به یک تصمیم مالی تبدیل شده است. بئاتریس که قرار است ریاضی بخواند، تصمیم گرفته از خانه به دانشگاه منچستر با قطار رفتوآمد کند؛ سفری که حدود ۵۰ دقیقه طول میکشد. او میگوید هزینه خوابگاه میتوانست سالانه چند هزار پوند به مخارجش اضافه کند.
آملیا نیز که قرار است در دانشگاه لیورپول جان مورز تحصیل کند، با خوابگاههایی مواجه شده که اجاره آنها بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ پوند در هفته بوده است. در چنین شرایطی، زندگی در خانه و پرداخت هزینه رفتوآمد برای بسیاری از خانوادهها گزینه منطقیتری به نظر میرسد.
اما این انتخاب بدون هزینه نیست. برخی دانشجویان نگراناند که با زندگی در خانه، بخشی از تجربه دانشگاهی، آشنایی با دوستان جدید و زندگی مستقل را …
