به گزارش ایسنا، تصور دو دنیای متفاوت از زهره دشوار است. زمین ما سرسبز، مرطوب و پر جنب و جوش است و سرشار از حیات و فعالیتهای زمینشناسی است. در مقابل، زهره مانند یک دوقلوی شیطانی است.
زهره با زمین دیانای مشترک دارد، هر دو کم و بیش اندازه، چگالی و ترکیب معدنی یکسانی دارند، اما زهره آب سطحی مایع ندارد، دمای محیط آن به اندازهای گرم است که سرب را ذوب میکند، فشار جوی خردکنندهای دارد و ابرهای خفهکننده کربن دیاکسید که اسید سولفوریک میبارند، دارد.
دانشمندان مدتهاست که در این فکر هستند که آیا زهره همیشه تا این حد خشن بوده است یا خیر.
در حالی که برخی مدلها نشان میدهند که سیاره همسایه ما ممکن است زمانی پوشیده از اقیانوسها بوده باشد، برخی دیگر استدلال میکنند که هرگونه آبی آنقدر زود ناپدید شده است که امروزه هیچ اثری از آن نباید باقی مانده باشد.
اکنون یک مطالعه جدید در مجله Earth & Planetary Science Letters استدلال میکند که سطح زهره ممکن است هنوز زخمهای سطحی آن دریاهای گمشده را داشته باشد.
تیمی به رهبری ریچارد گیل(Richard Ghail)، زمینشناس دانشگاه لندن در بریتانیا مینویسد: اگرچه تفسیر این ویژگیها بدون ابهام نیست، اما یک دلیل قانعکننده وجود دارد که زهره زمانی اقیانوسها و شاید حیات را در بیشتر سطح خود پشتیبانی میکرده است.
سطح زهره از میان لایه ضخیم ابر آن به راحتی قابل مشاهده نیست. بیشتر دادههای موجود امروز از کاوشگر ماژلان ناسا گرفته شده است که چندین سال در اوایل دهه ۱۹۹۰ با استفاده از رادار، سطح زهره را از مدار سیارهای نقشهبرداری کرد.
آن تصاویر، منظرهای ناهموار را نشان دادند که توسط آتشفشانها شکل گرفته است. اینکه زهره یک دنیای آتشفشانی است، بدون شک با بیش از ۸۵ هزار ویژگی آتشفشانی که تا به امروز شناسایی شده است، قابل بحث است.
آنچه گیل و همکارانش از خود میپرسیدند این بود که آیا برخی از آن ویژگیهای ظاهراً آتشفشانی ممکن است در واقع منشأ دریایی داشته باشند یا خیر. اگر چنین باشد، اقیانوسهایی که از خود به جا گذاشتهاند، بسیار عظیم بودهاند.
محققان تخمین میزنند که آب ممکن است زمانی حدود ۹۰ درصد از سطح زهره را پوشانده باشد و تقریباً …
