ناامنی غذایی به معنای دسترسی محدود یا نامطمئن به غذای کافی و مغذی به دلیل مشکلات مالی یا سایر دشواریهاست. این وضعیت میتواند از نگرانی درباره تمام شدن مواد غذایی تا حذف وعدههای غذایی یا کاهش مقدار غذای مصرفی به دلیل نداشتن توان مالی برای خرید کافی را شامل شود.
پژوهشگران ناامنی غذایی را فراتر از مسئله گرسنگی میدانند زیرا ناامنی غذایی میتواند بر سلامت جسمی، بهزیستی روانی، سطح استرس و توانایی افراد برای کنترل بیماریهای مزمن تاثیر بگذارد. تداوم این فشارها در طول سالهای متمادی نیز ممکن است بر سلامت مغز تاثیر داشته باشد.
پژوهشگران دانشگاه میشیگان برای بررسی ارتباط میان ناامنی غذایی و سلامت شناختی، اطلاعات ۲۰۵۱ بزرگسال را از «مطالعه پنل پویایی درآمد» (PSID) بررسی کردند؛ مطالعهای بلندمدت که شرایط اقتصادی، خانوادگی و سلامت خانوادههای آمریکایی را طی چند دهه دنبال کرده است.
آنان وضعیت امنیت غذایی افراد را در دو دوره بررسی کردند، دوره نخست بین سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳، زمانی که شرکتکنندگان در میانسالی قرار داشتند و دوره دوم بین سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ بود. سپس ارتباط الگوهای مختلف ناامنی غذایی با احتمال ابتلا به زوال عقل را مورد بررسی قرار دادند.
بیشتر شرکتکنندگان در هر دو دوره از امنیت غذایی برخوردار بودند اما برخی افراد در یکی یا هر دو دوره با مشکل دسترسی به غذای کافی مواجه شده بودند. حدود ۳ درصد افراد فقط در دوران میانسالی، ۵.۲ درصد در سالهای بعد و ۵ درصد نیز در هر دو دوره ناامنی غذایی را تجربه کرده بودند.
نتایج نشان داد افرادی که در میانسالی و در سالهای بعد زندگی با ناامنی غذایی مواجه بودند با احتمال ۴۰ درصدی ابتلا به زوال عقل روبرو شدند در حالی که این احتمال در میان افرادی که در هر دو دوره از امنیت غذایی برخوردار بودند، حدود ۱۱ درصد بود.
افرادی که تنها در سالهای بعدی زندگی با ناامنی غذایی مواجه شده بودند نیز حدود ۳۴ درصد بیشتر در معرض ابتلا به زوال عقل قرار داشتند. با این حال، پژوهشگران ارتباط آماری معناداری میان ناامنی غذایی در دوران میانسالی در افرادی که بعدها از امنیت غذایی برخوردار شده بودند و احتمال ابتلا به زوال عقل پیدا نکردند. …
