به گزارش ایسنا، نامگذاری سال ۱۳۶۵ به سال سرنوشت و موفق نبودن عملیات کربلای ۴ بحران بزرگی را برای فرماندهان جنگ ایجاد کرده بود. آقای هاشمی رفسنجانی بهعنوان فرمانده عالی، ادامه جنگ را بهشرط تضمین پیروزی مقبول میدانست و فرماندهان یگانهای سپاه نیز که از نتایج عملیات کربلای ۴ دچار فشار روحی بودند و نیز استحکامات شلمچه را غیرقابلعبور میدانستند، نهتنها تضمین پیروزی را میسر نمیدیدند، بلکه کسب موفقیت در شلمچه را امکانناپذیر ارزیابی میکردند.
اما در این میان فرمانده کل سپاه که از شکست در کربلای ۴، فقط ضعف دشمن در شلمچه را شناسایی کرده بود، از نادر افراد امیدواری بود که در جلسات تصمیمگیری بر اجرای عملیات در منطقه شلمچه اصرار میورزید.
به هر صورت عملیات کربلای ۵ در وضعیت بسیار دشواری طراحی و اجرای آن بلافاصله در ۱۹ دیماه سال ۱۳۶۵ آغاز شد که تا ۷ اسفند همان سال نیز ادامه یافت.
در این عملیات مواضع عراق در کانال پرورش ماهی، پنجضلعی و شلمچه از سمت شمال مورد هجوم قرار گرفت و بسیاری از دژهای نفوذناپذیر تسخیر شد. فرصت دادن به نیروهای سپاه و واگذاری این منطقه به معنای تسلیم عراق و تحقق خواستههای جمهوری اسلامی ایران در جنگ بود؛ لذا عراق پذیرفت که برای سدکردن حرکت رزمندگان ایران بهای سنگینی بپردازد و با گسیل انبوه نیروهای خود به منطقهای با وسعت کم، در زیر آتش شدید و مؤثر نیروی خودی ایستادگی نماید.
بااینحال ارتش عراق نتوانست مانع از سقوط مواضع خود در شرق بصره شود و ۸۰ درصد از هدفهای عملیات کربلای ۵ تأمین شد. پیروزی ایران در این زمین، شمارش معکوس پایان جنگ را در پی داشت. عبور از استحکامات شرق بصره نشان داد، پیروزی ایران در هر وضعیت متصور است، لذا برای جلوگیری از شکست عراق تلاش گستردهای صورت گرفت که درنهایت به تصویب قطعنامه ۵۹۸ انجامید.»۱
روایت حجتالاسلام زینالعابدین احمدی؛ فرمانده گروه توپخانه ۶۱ محرم در دوران دفاع مقدس
تا قبل از عملیات کربلای ۴ در اروند رود و در اوایل دی ۱۳۶۵، وضعیت گروه توپخانه ما از یک گردان ۱۳۱ آتشبار کاتیوشا به ۶ گردان ارتقا یافت.
درواقع توسعه سازمان گروه ما همواره در حالت تثبیت بود. در عملیات کربلای ۴ بخش اعظم تثبیت سازمان یگان ما انجام شد؛ ولی هنوز کمبودهایی داشتیم.
اواسط …
