سارا گلستانی در گفتوگو با ایسنا، به بیان مهمترین چالشهای روانی سالمندان پرداخت و گفت: حفظ سلامت جسمانی و رضایت از کارنامه زندگی از مهمترین چالشهای این دوران است. پیری معمولاً از ۶۰ تا ۷۰ سالگی آغاز میشود که زمان ارزیابی مسیر طیشده است؛ در این مرحله، فرد باید احساس کند آنچه در توان داشته به ثمر رسانده و در ابعاد اقتصادی و اجتماعی مولد بوده است. تحقق این حس رضایت به عبور آرام از پیری کمک میکند؛ در حالی که بروز خلل در این حوزهها، چالشها را به بحران تبدیل کرده و نیاز به مداخله حرفهای را افزایش میدهد.
وی در خصوص اینکه چگونه میتوان به سالمندان کمک کرد تا با احساس پیری، ناتوانی و ترس از آینده کنار بیایند، اظهار کرد: سالمندان برای پذیرش محدودیتهای جسمی و از دسترفتن قابلیتهای دوران جوانی، نیاز به یک شبکه حمایتی متشکل از همسالان و افراد جوانتر دارند. معمولاً اعضای خانواده و دوستان نزدیک، نخستین حلقه این حمایت را تشکیل میدهند.
این روانشناس ادامه داد: برای آن دسته از سالمندانی که به دلایلی مانند مهاجرت یا سوگ، از خانواده و دوستان قدیمی دور ماندهاند، پیوستن به گروههای همسالان، انجمنهای دوستی و روابط محلی اهمیت مضاعفی دارد. این تعاملات نهتنها اوقات فراغت آنها را پر میکند و سلامت روانشان را ارتقا میدهد، بلکه در مواقع نیاز، منبع پشتیبانی جسمی نیز محسوب میشود. نحوه حمایت ما بسته به نقشی که داریم مثلا عضو خانواده یا درمانگر متفاوت است، اما در تمامی این نقشها، حفظ ارتباط مستمر و حضور فیزیکی در کنار سالمند، مهمترین گام است.
سرمایهگذاری عاطفی در دوران جوانی برای بهرهمندی در دوران سالمندی
گلستانی با اشاره به اینکه نقش خانواده در افزایش تابآوری سالمندان و کاهش افسردگی، اضطراب و احساس بیارزشی آنها بسیار کلیدی است، گفت: همراهی، حضور موثر و اختصاص وقت برای سالمند، به جلوگیری از انزوا و تقویت روحیه او کمک میکند. با این حال، بهرهمندی از این حمایت، مستقیماً به تاریخچه روابط فرد در گذشته بستگی دارد. اگر فرد در دوران جوانی و میانسالی برای ساختن روابط سالم با اعضای خانوادهاش تلاش نکرده باشد، در دوران سالمندی نیز نمیتواند از مزایای این پیوند عاطفی بهرهمند شود.
وی افزود: اولویت این است …