خبرگزاری مهر-گروه هنر-علیرضا سعیدی؛ تئاتر ایران طی سال های اخیر وارد جریان و شریان جدیدی در حوزه تولید شده است و مخاطبان و فعالان این عرصه شاهد اتفاقات ریز و درشت فراوانی بوده اند؛ مسیری پر فراز و نشیب که ورود کلید واژه ای به نام «تئاتر خصوصی» که بعید است جریان یا افرادی مخالف حضور و ظهورش در سازوکاری شفاف و حرفهای باشند، ماجرا را پیچیدهتر کرد و به بهانه جذب مخاطب، شرایط را به سمتی برد که می بایست در سلسله نشستها، سمینارها و برنامههایی از این دست آن را تحلیل، آسیب شناسی، ارزیابی و نقاط مثبت و منفیاش را مورد بررسی واقعی قرار داد.
اتفاقا در همین مجال است که شرایط خوبی برای ظهور و بروز استعدادهای درخشانی در حوزه تئاتر، به ویژه بازیگری مهیا شد مسیری که به خودی خود می تواند به عنوان یک مولفه و امتیاز مثبت در حوزه تئاتر خصوصی تلقی شود، موقعیتی که به دلیل تراکم فعالیت در تماشاخانه های دولتی، فرصت چندانی برای حضور مستمر بازیگران مستعدی که می توانند خود را به جامعه مخاطبان معرفی کنند، وجود نداشت اما کلید واژه «تئاتر خصوصی» و تولد تماشاخانه ها فرصت خوبی شد تا طیف گسترده تری از این هنرمندان وارد چرخه تولید شوند. گذرگاهی که قطعا وجوه منفی هم دارد که در جای خود قابل بررسی است.
اما یکی از جالب ترین نکاتی که از پس فعالیت های این چند ساله تئاتر ایران چه در حوزه «تئاتر خصوصی» و چه در حوزه «تئاتر دولتی» اتفاق افتاد پررنگ تر شدن حضور خوانندگان مشهور عرصه های مختلف موسیقی در صحنه تئاتر به عنوان بازیگر بود. چارچوبی که به خودی خود نمی تواند دربرگیرنده منعی برای حضور این هنرمندان باشد چرا که هیچ قانون نوشته و نانوشته ای در هیچ جای دنیا مبنی برحضور داشتن یا نداشتن خوانندگان به عنوان بازیگر وجود ندارد. کما اینکه چه در ایران و چه در دنیا پروژه های نمایشی موسیقایی فراوانی وجود دارند که می بایست از حضور هنرمندانی به عنوان بازیگر استفاده شود که توانایی خوانندگی شان هم دارای اعتبار و درجه ای باشد.
فرآیندی اجتناب ناپذیر به ویژه در آثار موزیکال که جنبه های خوانندگی و موسیقایی اثر است که باید در قالب یکی از مولفه های اصلی اجرا مورد توجه تیم کارگردانی، آهنگسازی و گروه تولید قرار گیرد تا آنچه روی صحنه اتفاق می افتاد با کیفیتی مطلوب پیش روی مخاطبان قرار گیرد.
این …
