خبرگزاری مهر – گروه استان ها: سال قبل برای انجام امور اداری به شهری کوچک در دل مناطق سوزان جنوب کرمان رفتم، مسیر ۱۱۰ کیلومتری که با خودروی سواری بین ۲ تا ۲ ساعت و سی دقیقه طی شد، در کنار خونگرمی مردمان سخت کوش فاریاب که با احداث چاه های کشاورزی در گرمای سوزان منطقه در حال کشت ذرت و هنداونه بودند، اما آنچه که برای مسافری که از این جاده می گذرد در مرحله اول خودنمایی می کرد جاده بود که فقط نام جاده را یدک می کشید.
جاده ای مملو از چاله و فرو رفتی های خطرناک در اطراف پل ها و دست انداز هایی که کشاورزان محلی در میانه جاده ایجاد کرده بودند که خودروها برای عبور از مناطق پر رفت و آمدشان سرعت را کم کنند خودنمایی می کرد.
سیلاب های محلی که بخش هایی از جاده را برده بود یکی دیگر از مشکلات مردم بود، جاده فاقد هر گونه علامت هشدار دهنده رانندگی بود و در این میان از خط کشی هم خبری نبود، جاده ای دو طرفه که به دلیل اینکه اطراف جاده زمین های کشاورزی است مملو از کامیون هایی بود که با بار هندوانه به سمت استان های مرکزی کشور در حال حرکت بودند.
جاده ای که پس از ۲۰ سال تغییر نکرده است
بعد از ۲۰ سال هفته گذشته بار دیگر گذرم به فاریاب افتاد، این بار چند چیز متفاوت بود هم شهر جیرفت بسیار توسعه یافته تر شده بود و هم بخش فاریاب به شهرستان ارتقا یافته بود.
این شهر کوچک که فقط یک خیابان داشت که همان جاده اصلی بود حالا به شهری بزرگ تبدیل شده است که عنوان مرکز شهرستان فاریاب را به خود اختصاص داده و ساختار شهری هم متحول شده است.
اما در کنار همه خدماتی که به فاریاب رسیده است جاده ای که از آن عبور کردم دقیقا همان است که بود! هر چند در طول مسیر می شد اقدامات اولیه برای دو بانده شدن جاده را دید، اما به نتیجه نهایی نرسیده بود.
روزانه با توسعه فاریاب، مردم عادی و مسافران عبوری که قصد رفتن به شهر کهنوج را دارند از این جاده عبور می کنند.
کشاورزان در طول روز بارها در این مسیر تردد می کنند تا خود را به مزارع ذرت و هنداونه و گلخانه های کشاورزی اطراف این جاده برسانند و کامیون های بزرگ مملو از هنداونه از این جاده کم عرض و مملو از چاله و آسفالت بی کیفیت عبور می کنند.
سوال این است چرا تا کنون اقدامی برای دو بانده کردن این جاده نشده و حداقل …
