خبرگزاری مهر؛ گروه استانها: هنوز خورشید بر پهنه دشتهای مسیر نجف تا کربلا به میانه آسمان نرسیده است، اما جاده از حرکت باز نمیایستد. موجی از انسانها با پرچمهای برافراشته، لباسهای یکدست، سربندهای یا حسین(ع) و لبهایی که آرام ذکر میگویند، قدم در مسیری گذاشتهاند که سالهاست قلب میلیونها عاشق را به سوی خود میکشد.
در این مسیر، تنها زائران نیستند که روایت اربعین را میسازند؛ پشت صحنه این حماسه عظیم، هزاران انسان ایستادهاند که آمدهاند تا خدمت کنند. کسانی که شاید مقصدشان رسیدن سریعتر به حرم نباشد، اما دلشان در همان مسیر و میان همین قدمها آرام میگیرد.
اینجا خادمی، شغل نیست؛ یک انتخاب عاشقانه است. کسی نمیپرسد چند سال داری، اهل کجایی، چه کاری انجام میدهی یا چه جایگاهی در جامعه داری. تنها یک نشانه کافی است؛ دلی که با نام حسین(ع) میتپد.
در میان خادمان، پیرمردی دیده میشود که کنار مسیر نشسته و کفشهای زائران را مرتب میکند. جوانی چند متر آنطرفتر، بطریهای آب را میان زائران خسته تقسیم میکند. در موکبی دیگر، زنان و مردانی از ساعتهای ابتدایی روز پای دیگهای بزرگ غذا ایستادهاند تا سفرهای برای رهگذران پهن شود.
یکی از خادمان مازندرانی که در یکی از موکبهای مسیر حضور دارد، درباره دلیل آمدنش میگوید: وقتی انسان میبیند میلیونها نفر با عشق راهی کربلا میشوند، نمیتواند فقط نگاه کند. احساس میکند باید سهمی داشته باشد؛ حتی اگر این سهم کوچک باشد. گاهی یک لیوان آب دادن یا یک بشقاب غذا رساندن، برای کسی که ساعتها در راه بوده، ارزش بزرگی دارد.
وی که خود را خادم زائران حسینی معرفی می کند، ادامه میدهد: در این مسیر همه چیز با عشق انجام میشود. کسی برای نام و نشان نیامده است. یکی آشپزی میکند، یکی نظافت انجام میدهد، یکی پای کار فرهنگی است و دیگری فقط با یک لبخند به زائر خوشامد میگوید. همه این کارها یک معنا دارد؛ خدمت به زائر حسین(ع).
مازندرانیها نیز همچون سالهای گذشته با کاروانی از عشق و ارادت در این مسیر حضور یافتهاند. از شهرهای مختلف استان، گروههای مردمی، فرهنگی، درمانی و جهادی راهی شدهاند تا در بزرگترین اجتماع معنوی جهان، بخشی از بار خدمترسانی را بر دوش بگیرند.
