خبرگزاری مهر، گروه استانها: شهر تنها مجموعهای از خیابانها، ساختمانها، پارکها و مراکز خدماتی نیست، بلکه محیطی مشترک برای زندگی همه شهروندان است و زمانی میتوان از «شهر برای همه» سخن گفت که تمام گروههای اجتماعی، بدون تبعیض و مانع، امکان استفاده از امکانات آن را داشته باشند.
در این میان، افراد دارای معلولیت بیش از بسیاری از شهروندان با موانع فیزیکی در محیط شهری مواجه هستند. یک جدول نامناسب، پیادهروی باریک یا مسدودشده، اختلاف سطح، پلههای بدون رمپ، نبود مسیر دسترسی استاندارد و حتی جانمایی نامناسب تجهیزات شهری میتواند یک مسیر عادی را برای فرد دارای معلولیت به مانعی جدی تبدیل کند.
مناسبسازی از این منظر صرفاً یک اقدام عمرانی نیست، بلکه بخشی از حقوق شهروندی است. فراهم کردن امکان تردد مستقل و ایمن معلولان در معابر، دسترسی به ادارات و مراکز خدماتی، استفاده از بوستانها و فضاهای تفریحی و حضور در مراکز فرهنگی و تجاری، به معنای فراهم کردن فرصت برابر برای حضور اجتماعی این افراد است.
در آبپخش نیز طی سالهای اخیر اقداماتی در زمینه مناسبسازی محیط شهری آغاز شده است؛ اقداماتی که از نگاه جامعه معلولان قابل توجه بوده، اما آنان تأکید دارند که این فعالیتها نباید مقطعی باشد و لازم است در یک برنامه مستمر و هدفمند، تمام نقاط مورد نیاز شهر را دربر بگیرد.
مناسبسازی؛ از یک اقدام عمرانی تا یک حق شهروندی
مناسبسازی واقعی زمانی محقق میشود که فرد دارای معلولیت بتواند از زمان خروج از منزل تا رسیدن به مقصد، یک مسیر پیوسته و بدون مانع را طی کند. ایجاد یک رمپ در مقابل یک ساختمان، زمانی اثربخش خواهد بود که مسیر پیادهرو تا ورودی ساختمان نیز استاندارد باشد و پس از ورود نیز امکان استفاده مستقل از خدمات وجود داشته باشد.
به همین دلیل، مناسبسازی باید مجموعهای از اقدامات هماهنگ را شامل شود؛ از اصلاح پیادهروها و معابر گرفته تا ایجاد رمپهای استاندارد، مناسبسازی سرویسهای بهداشتی، فراهم کردن مسیر دسترسی در بوستانها و اماکن عمومی و پیشبینی شرایط مناسب برای ورود و استفاده معلولان از ساختمانهای اداری و خدماتی.
این موضوع در مورد اماکن خصوصی نیز اهمیت دارد. مراکز تجاری، فروشگاهها، رستورانها، مراکز فرهنگی و سایر اماکنی که به عموم …
