خبرگزاری مهر، گروه استانها: جادههای مستقیم و یکنواخت در نگاه نخست، امنترین مسیرها برای رانندگی به نظر میرسند؛ مسیرهایی بدون پیچهای خطرناک، گردنههای صعبالعبور و شیبهای تند که معمولاً توجه راننده را به خود جلب میکنند.
اما همین ظاهر آرام و قابل پیشبینی میتواند زمینهساز یکی از خطرناکترین وضعیتهای رانندگی شود؛ وضعیتی که در آن احساس امنیت، به تدریج جایگزین هوشیاری میشود.
در محورهای طولانی و کفی، یکنواختی مسیر، تکرار مناظر و حرکت مستمر با سرعت ثابت میتواند سطح تحریک مغز را کاهش دهد. در چنین شرایطی ممکن است راننده همچنان پشت فرمان باشد و حتی چشمهایش باز بماند، اما قدرت پردازش و واکنش او به شکل محسوسی کاهش پیدا کند؛ پدیدهای که در ادبیات ایمنی ترافیک با عنوان «هیپنوتیزم جادهای» شناخته میشود و میتواند با لحظات کوتاه میکروخواب همراه شود.
استان بوشهر نیز به دلیل برخورداری از محورهای طولانی، مستقیم و کمپیچوخم، با این مسئله بیگانه نیست. برخی مسیرهای استان بهویژه محورهای کفی، در شرایطی که راننده برای مدت طولانی بدون توقف به رانندگی ادامه میدهد، میتوانند خطر کاهش تمرکز و واکنشهای دیرهنگام را افزایش دهند؛ خطری که شاید در ظاهر جاده دیده نشود، اما پیامد آن میتواند خروج خودرو از مسیر و واژگونی باشد.
آمارهای سوانح جادهای نیز اهمیت این موضوع را دوچندان میکند. وقتی بخش قابل توجهی از حوادث فوتی و جرحی در قالب واژگونی و خروج از راه رخ میدهد، نمیتوان همه این سوانح را صرفاً به سرعت غیرمجاز یا نقصهای فنی نسبت داد. بخشی از ماجرا به رفتار و وضعیت ذهنی راننده بازمیگردد؛ به لحظهای که خستگی، یکنواختی مسیر و اعتماد بیش از حد به شرایط جاده، قدرت تصمیمگیری و کنترل خودرو را کاهش میدهد.
از سوی دیگر، مقابله با این پدیده تنها به توصیههای فردی محدود نمیشود و مهندسی راه نیز برای کاهش پیامدهای خطای انسانی ابزارهایی در اختیار دارد. شیارهای لرزاننده، سامانههای پایش هوشمند و رصد مستمر ترددها، بخشی از مجموعه اقداماتی هستند که با هدف افزایش ایمنی و بازگرداندن توجه راننده به مسیر طراحی شدهاند؛ با این حال هیچیک از این تجهیزات نمیتواند جایگزین استراحت و هوشیاری کامل راننده شود.
بابک …
