به گزارش خبرنگار مهر، تربیت فرزندان یکی از بنیادیترین و سرنوشتسازترین مؤلفههای حیات فردی و اجتماعی در فرهنگ ایرانی و اسلامی است. در این منظومه فکری، کودک نه صرفاً موجودی بیولوژیک با نیازهای زیستی محدود، بلکه امانتی الهی و انسانی صاحب استعدادهای بالقوه فراوان شناخته میشود که باید در بستری متعادل، بپروپاید و به رشد همهجانبه دست یابد. سبک زندگی ایرانی و اسلامی توامان بر ریشههای عمیق اخلاقی، سنتهای غنی خانوادگی و تعالیم وحیانی استوار است؛ امری که نه تنها رشد جسمانی و شناختی کودک، بلکه تکامل روحی، عاطفی، اخلاقی و اجتماعی او را مد نظر قرار میدهد.
در نظام تربیتی اسلامی-ایرانی، هدف نهایی تربیت، نیل به شکوفایی فترت، دستیابی به کرامت انسانی و پرورش نسلی مسئولیتپذیر، متخلق به اخلاق حسنه و کارآمد برای جامعه است. مواجهه با تحولات شتابان جهان معاصر و نفوذ گسترده ابزارهای ارتباطی مدرن، لزوم بازخوانی و بومیسازی الگوهای تربیتی مبتنی بر هویت ایرانی و آموزههای اسلامی را بیش از هر زمان دیگری آشکار ساخته است.
نقش بنیادین کانون خانواده و الگوی رفتاری والدین …
