خبرگزاری مهر؛ گروه استانها - سمیه اسماعیل زاده: جامعه عشایری مازندران با وجود نقش پررنگ در دامداری و در اختیار داشتن حدود ۳۵ درصد دام سبک استان، همچنان برای برخورداری از جاده مناسب، آب، برق پایدار و خدمات بهداشتی با مشکلات جدی روبهرو است و بخش قابل توجهی از این خانوارها نیز هنوز در آمار رسمی کشور ثبت نشدهاند.
مسیر مراتع بالادست ورسک در سوادکوه، جادهای خاکی و پیچدرپیچ است که پیش از رسیدن به چشماندازهای بکر مراتع، ناهمواری و گرد و خاک خود را به رخ میکشد. پس از عبور از روستاها و ارتفاعات جنگلی، مسیر به مراتع ییلاقی میرسد؛ جایی که نهرهای آب گاه از کنار و گاه از میان جاده خاکی عبور میکنند.
در هر سوی این مراتع، پای کوهها، بر فراز تپهها و در سایه دامنهها، خانههای کوچکی در کنار یکدیگر دیده میشود؛ خانههایی که هر کدام نام و نشانی دارند و در میان علفزارهای گسترده، گلههای گوسفند نیز پراکندهاند.
خانهها از گل، سنگ و چوب یا سیمان و بلوک ساخته شدهاند؛ بناهایی کوچک که تمام زیست، کار و زندگی ساکنان خود را برای حدود چهار ماه سال در نهایت سادگی در خود جای دادهاند.
دامداری؛ شغلی که در خون عشایر است
در ایوان یکی از همین خانهها، حسین رحمانی از زندگی عشایری میگوید؛ زندگیای که به اعتقاد او نه یک انتخاب شغلی، بلکه بخشی از اصالت و هویت خانوادگی است.
رحمانی میگوید: دامداری و این زندگی اصالت ما است و در خونمان است و آدم که نمیتواند خون خودش را رها کند. این جمله شاید تمام روایت زندگی عشایری باشد؛ حلقه وصلی که زندگی این خانوادهها را از گذشتههای دور تا امروز به مراتع و گلهها پیوند داده است.
زندگی عشایر سوادکوه با کوچ، صدای گلهها در سکوت مرتع، تاریکی شبها، روزهای مهآلود و سرما، حتی در کنار آفتاب تند ارتفاعات، گره خورده است؛ جامعهای که سالها حتی در باور عمومی نیز چندان شناختهشده نبود و بسیاری نمیدانستند مازندران و سوادکوه نیز جامعه عشایری دارند.
جاده؛ نخستین مشکل عشایر سوادکوه
در خانه کناری، محمود رحمانی، برادر کوچکتر حسین، مهمترین مشکل عشایر منطقه را جاده دسترسی میداند.
او میگوید: هرچند امسال جاده شنریزی شده است، اما …
