خبرگزاری مهر، گروه استانها: در ذهن همه ما مادران و پدران شهدا عموما افرادی مسن و موی سپید هستند که با چهره ای دوست داشتنی و لبخند بر لب و تسبیحی در دست برایمان از فرزند شهیدشان می گویند ولی جنگ رمضان و نبرد هرمز همه معادلات را به هم زده و شامل تصور ما از مادران و پدران شهدا نیز می شود.
در بیرجند مادر شهید متولد دهه شصت داریم که فرزند رشید و جوان ۲۲ ساله دهه هشتادی اش را جنایتکاران آمریکایی در بندرعباس در بمباران پایگاه هوایی شهید عبدالکریمی از او گرفتند و حالا او و پدرش داغدار نه یک فرزند که رفیقی هستند که بیش از چهل روز از رفتنش می گذرد.
از شهید علیرضا بالیده می گوییم که این روزها مزارش یکی از شلوغ ترن مکان های گلزار شهدای بیرجند است. همراه با جمعی از خبرنگاران به دیدن این خانواده شهید رفتیم و از خاطراتشان پرسیدیم.
محمود بالیده، پدر شهید در این دیدار با اشاره به اینکه پسرش متولد ۱۳۸۳ است، اظهارکرد: پسرم بعد از اینکه مدرسه اش را تمام کرد، گفت که می خواهد وارد نظام و نیروهای مسلح شود و در نهایت هم بعد از انجام آزمون ورودی وارد نیروهای ارتش جمهوری اسلامی ایران شد.
وی با تأکید بر اینکه شهید وارد نیرو هوایی ارتش شد، بیان کرد: او در ابتدا حدود دو سال در تهران خدمت کرد. و بعد از دو سال کار در تهران به بندرعباس منتقل شد و در آنجا در قسمت فعالیت های مرتبط با پهباد کار می کردند.
مرخصی اش را با عزاداری تاسوعا و عاشورا تنظیم می کرد
بالیده گفت: فرزندم علاقمند به اهل بیت(ع) بود و مرخصی های کاری اش را طوری تنطیم می کرد که به مراسم عزاداری روز تاسوعا و عاشورا برسد و تاسوعا و عاشورای قبل از شهادتش نیز همینگونه شد و در روستای فریز علمداری کرد.
وی تصریح کرد: امسال قرار بود که روز شهادت امام رضا(ع) با هیئت روستای فریز برای عزاداری به مشهد برویم اما قسمت نشد علیرضا همراه ما باشد و نائب الزیاره اش بودیم و شهادت نصیب او شد.
مادر شهید بالیده درباره علاقه فرزندش به خدمت در ارتش نیز گفت: علیرضا از همان ابتدا علاقه زیادی به نیروهای مسلح و ارتش داشت و به او میگفتم حداقل دانشگاه برو و پزشک یا دکتر شو، اما خودش میگفت «من دوست دارم در ارتش باشم.»
جای خالی علیرضا هیچ وقت پر نمی شود
پدر شهید با بیان اینکه جای …
