یادداشت مهمان_ حسین لطیفی، پژوهشگر بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی:
... آن روزهای تلخ غربت حضور برخی دوستداران مخلص امام، باعث تسلی دل حضرت بود. از جمله آنان دعبل خزاعی شاعری که حضرت لقب دعبل به معنای شتر کهنسال را به او عطا فرمودند بود.
آن روز دعبل بدیدار مولای خود آمده بود تا شعر «مدارس آیات» را که تازه سروده بود، برای حضرت بخواند. شعری که دعبل می خواند، در ارتباط با مصیبت های اهل بیت، داستان وفات پیامبر و ماجرای سقیفه و ظلم به فاطمه زهرا (س) و امیر مومنان علیه السلام تا کربلا و شهادت امام حسن مجتبی و جدّش امام حسین و سپس همه ماجراهای دوران امامان تا شهادت امام موسی کاظم علیه السلام بود.
دعبل عرض کرد: یابن رسول الله! من قصیدهای برای شما گفتهام و قسم خوردهام که قبل از شما برای کسی نخوانم آن را.
حضرت فرمود: بیار آن را پس خواند قصیده مدارس آیات را تا رسید به این شعر:
«می بینم که حقوق ایشان از خمس و غنایم و اَنفال و غیر آن که مال امام و خویشان اوست؛ در میاندیگران قسمت می شود و دستهای ایشان از حق خودشان خالی است.» …
