خبرگزاری مهر - گروه استانها: در غربیترین نقطه از جغرافیای کوهستانی استان کرمانشاه، آنجا که صخرههای ستبر دالاهو سینه آسمان را میشکافند، بهشتی پنهان رخ مینماید که طراوتش را از شریانهای حیاتبخش زاگرس وام گرفته است. منطقه سحرآمیز «ریجاب» یا به گویش اصیل بومیان «ریژآو»، شاهکاری از معماری طبیعت است که با سمفونی خروش رودخانهها، جوشش چشمهساران زلال، شکوه آبشارهای پلکانی و سایهسار مخملی باغات درهمتنیده، هر رهگذری را مسحور خود میکند. این خطه بکر، نه تنها یک تابلوی نقاشی بینظیر از جلوههای آفرینش است، بلکه به واسطه برخورداری از اتمسفری کوهستانی و روستاهایی با بافت سنتی، یکی از غنیترین و مستعدترین کانونهای اکوتوریسم و طبیعتگردی در غرب ایران به شمار میرود.
نگین درخشان این جغرافیای بیبدیل، رودخانه خروشان «الوند» و آبشار افسانهای «پیران» است؛ آبشاری که از فراز صخرههای عمودی با قامتی بلند به قعر دره هونه فرو میریزد و عنوان یکی از مرتفعترین آبشارهای خاورمیانه را به دوش میکشد. اما شکوه و طراوت امروز این منطقه، روی لبه باریک شمشیری از تهدیدات اقلیمی و انسانی در حال حرکت است. توسعه شتابزده و عطش بهرهبرداری گردشگری از یک سو، و شکنندگی اکوسیستم منطقه از سوی دیگر، ریجاب را در یک تقاطع تاریخی و سرنوشتساز قرار داده است.
در سالهای اخیر، تغییرات ملموس اقلیمی، زنگ خطر را برای شریانهای آبی این منطقه به صدا درآورده است. کاهش چشمگیر نزولات جوی و دگرگونی الگوی بارش از برف به باران در ارتفاعات دالاهو، به معنای کاهش ذخایر برفی است؛ ذخایری که در واقع قلکهای تأمین آب چشمهها و جریان پایه رودخانهها در روزهای گرم تابستان محسوب میشوند. این تنش اقلیمی، ضرورت اتخاذ رویکردهای محافظهکارانه و علمی را در مدیریت منابع آبی ریجاب دوچندان کرده است.
فراتر از قهر آسمان، دستاندازیهای انسانی نیز زخمهای کاری بر پیکر این طبیعت بکر وارد کرده است. توسعه بیضابطه تأسیسات تفریحی و هجوم ساختوسازهای غیرمجاز به حریم و بستر رودخانهها، نه تنها حریم اکولوژیک آب را مخدوش کرده، بلکه ظرفیت تابآوری منطقه را در برابر سیلابهای احتمالی به شدت کاهش داده است. کارشناسان و دغدغهمندان محیطزیست متفقالقولاند که ریجاب برای بقا و تبدیل شدن به یک قطب پایدار گردشگری، نیازمند …
