خبرگزاری مهر، گروه استانها - فاطمه کریمی: هنوز تا رسیدن به مرز شلمچه صدها کیلومتر راه باقی مانده اما عطر چای نذری، بوی برنج دمکشیده در دیگهای بزرگ، صدای نوحههایی که از بلندگوهای مواکب به گوش میرسد و لبخند خادمانی که بیوقفه مشغول خدمت هستند، به زائران میفهماند که سفر اربعین از همینجا آغاز شده است؛ از گچساران، شهری که هر سال در روزهای منتهی به اربعین، از امامزاده جعفر (ع) تا خیرآباد به «طریقالحسین» جنوب کشور تبدیل میشود.
در این مسیر، پرچمهای سرخ و سیاه بر فراز موکبها به اهتزاز درآمدهاند. دیگهای غذا از سپیدهدم روی آتش است، سماورها لحظهای خاموش نمیشوند و جوانان، پیرمردان، بانوان و حتی کودکان، هر کدام گوشهای از کار را گرفتهاند؛ یکی لیوانهای چای را پر میکند، دیگری آب معدنی میان زائران توزیع میکند، گروهی مشغول پخت غذا هستند و عدهای دیگر فرشهای محل اسکان را برای استراحت مسافران پهن میکنند.
گچساران؛ شاهراهی که بوی کربلا میدهد
گچساران به واسطه قرار گرفتن در شاهراه ارتباطی جنوب کشور، هر سال میزبان هزاران زائر از استانهای فارس، بوشهر، هرمزگان، خوزستان و کهگیلویه و بویراحمد است؛ زائرانی که پس از ساعاتی استراحت و تجدید قوا، راهی مرز شلمچه میشوند تا از آنجا خود را به کربلای معلی برسانند. در کنار کاروانهای ایرانی، زائرانی از کشورهای پاکستان، افغانستان و هندوستان نیز از این مسیر عبور میکنند و مواکب گچساران، بیهیچ تفاوتی، همه را مهمان سفره امام حسین (ع) میکنند.
خدمت در این شهر، تنها به یک وعده غذا محدود نمیشود. در طول مسیر از امامزاده جعفر (ع) تا خیرآباد، زائران علاوه بر صبحانه، ناهار، شام و میانوعده، از خدمات اسکان، استحمام، ایستگاههای فرهنگی، پاسخگویی به مسائل شرعی، خدمات پزشکی، توزیع اقلام بهداشتی، شارژ تلفن همراه، تعمیرات جزئی خودروها و راهنمایی مسیر نیز بهرهمند میشوند.
گچساران آغاز سفر معنوی ماست
«احمد» که به همراه خانوادهاش از بندرعباس راهی کربلاست، در گفتوگو با خبرنگار مهر میگوید: هر سال از این مسیر عبور میکنیم. گچساران برای ما فقط یک توقفگاه نیست؛ انگار بخشی از سفر معنوی اربعین از همین شهر آغاز میشود. وقتی خادمان با لبخند از ما استقبال میکنند، خستگی ساعتها رانندگی از تنمان بیرون …
