به گزارش خبرگزاری مهر، مرگومیر زنان یکی از مهمترین شاخصهای ارزیابی وضعیت سلامت هر جامعه به شمار میرود؛ شاخصی که نهتنها کیفیت نظام سلامت، بلکه شرایط اجتماعی، اقتصادی و جمعیتی را نیز بازتاب میدهد. پژوهش بررسی وضعیت مرگ زنان و علل آن در تهران از سال ۱۳۶۰ تا ۱۴۰۰ که از سوی مرکز مطالعات و برنامهریزی شهر تهران منتشر شده، تصویری از تغییرات این شاخص طی چهار دهه گذشته ارائه میدهد. این مطالعه با مقایسه وضعیت تهران و کل کشور، روندهای مرگومیر زنان، تفاوتهای سنی و تغییر الگوی مرگ را بررسی کرده است.
یکی از نخستین یافتههای پژوهش به روند رشد جمعیت زنان اختصاص دارد. دادههای گزارش نشان میدهد طی دهههای گذشته جمعیت زنان هم در ایران و هم در تهران افزایش یافته است. بر اساس آخرین برآوردهای ارائهشده در گزارش، جمعیت زنان ایران در سال ۱۴۰۲ به بیش از ۴۱ میلیون نفر و جمعیت زنان استان تهران به بیش از هفت میلیون نفر رسیده است. بررسی ترکیب سنی نیز نشان میدهد بخش قابل توجهی از زنان در گروههای سنی میانسال و سالمند قرار دارند؛ موضوعی که میتواند در آینده بر الگوی بیماریها و مرگومیر اثرگذار باشد.
اما مهمترین بخش گزارش به روند مرگ زنان در فاصله سالهای ۱۳۵۹ تا ۱۴۰۰ اختصاص دارد. آمارها نشان میدهد در ابتدای این دوره، یعنی سال ۱۳۵۹، تعداد مرگ زنان در کشور ۱۳۹ هزار و ۷۹۸ نفر و در تهران ۱۰ هزار و ۲۴۶ نفر بوده است. این تعداد در پایان دوره مورد بررسی به ۲۲۵ هزار و ۳۷۴ نفر در کشور و ۳۵ هزار و ۹۰ نفر در تهران رسیده است. با وجود افزایش تعداد مطلق مرگها که تا حد زیادی با رشد جمعیت ارتباط دارد، بررسی «میزان مرگ» در هر صد هزار نفر تصویر متفاوتی ارائه میکند.
مطالعه نشان میدهد میزان مرگ زنان در دهههای ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ روندی کاهشی داشته است. این کاهش در دهه ۱۳۸۰ نیز تا حد زیادی ادامه یافت و نرخ مرگومیر در سطحی نسبتاً ثابت قرار گرفت. با این حال، از دهه ۱۳۹۰ مسیر تغییر کرد و میزان مرگ زنان دوباره روندی افزایشی به خود گرفت. این افزایش در سالهای پایانی دوره بررسی، بهویژه از سال ۱۳۹۸ به بعد، شدت بیشتری پیدا کرد؛ موضوعی که گزارش آن را به افزایش مرگومیر ناشی از همهگیری کووید-۱۹ نسبت میدهد.
اعداد جدول روند مرگ نیز این تغییر را بهخوبی …
