به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه آگاه نوشت: آفتاب حجاز بر ریگزارها میتابید و غبار کاروان هجرت هنوز در هوا معلق بود. سفری تاریخساز از مکه به مدینه در جریان بود تا شالوده تمدنی نوین پیریزی شود. کاروان پیامبر اسلام(ص) در شانزدهم ربیعالاول در دره بنی سالم بن عوف توقف کرد تا رویدادی شگرف رقم بخورد. آنجا در فضایی باز و زیر سقف آسمان، نخستین نماز جمعه تاریخ اقامه شد؛ اجتماعی که دیگر تنها عبادتی فردی نبود، بلکه اعلام موجودیت یک امت یکپارچه و پیوند ناگسستنی اخلاق و سیاست بود. قرنها از آن روز گذشت و تاریخ اسلام فراز و نشیبهای فراوانی به خود دید. تا آنکه در روزهای پرالتهاب پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در پنجم مرداد سال ۱۳۵۸، این سنت اصیل بار دیگر با شکوهی بینظیر احیا شد. این بار در دانشگاه تهران، شهیدی از تبار روشنایی، آیتالله مفتح، بسترساز این رویداد عظیم شد تا صفوف به هم پیوسته مردم، تجلی دوباره همان اتحاد بزرگ مدینه باشد.
هجرت پیامبر اعظم (ص) تنها یک جابهجایی جغرافیایی یا فرار از ظلم قریش نبود، بلکه آغازی بر ساختارشکنی نظام قبیلهای و بنای جامعهای توحیدی محسوب میشد. کاروان رسول خدا پس از روزها پیمودن مسیر دشوار و طاقتفرسای مکه تا یثرب، سرانجام به حوالی شهر نزدیک شد. مسلمانانی که پیش از آن تحت شدیدترین شکنجهها و تحریمها قرار داشتند، اکنون در آستانه تجربه فضایی تازه از آزادی و استقلال بودند. پیش از ورود رسمی به قلب مدینه و استقرار کامل، کاروان در منطقه قبا توقف کرد و سپس در مسیر حرکت به سوی مرکز شهر، توقفی معنادار در دره قبیله بنی سالم بن عوف رخ داد.
زمان، ظهر جمعه شانزدهم ربیعالاول بود. خورشید در میانه آسمان میدرخشید و گرمای حجاز بر زمین سایه افکنده بود. پیامبر (ص) میتوانستند به روال معمول نماز ظهر را اقامه کنند و مسیر را به سرعت ادامه دهند تا هرچه زودتر در پناه خانههای انصار آرام گیرند، اما وحی الهی فرمان دیگری داده بود. فرمان این بود که نخستین پایگاه قدرت اجتماعی اسلام در همان نقطه بیابانی بنا نهاده شود. مکان اقامه نماز، مسجدی مجلل با ستونهای افراشته، فرشهای ابریشمین یا سقفهای بلند نبود؛ دشتی باز و خاکی بود که وسعت آن نمادی از گستردگی دعوت اسلام به شمار میرفت.
مهاجرانی که خانه، ثروت و کاشانه خود را در مکه رها کرده بودند، …
