اسحاق کریمیان در گفتگو با خبرنگار مهر اظهار داشت: از یک سو نظام بودجهریزی دولت درگیر فرآیندهای قطرهچکانی و پراکنده شده و از سوی دیگر جامعه محلی همچنان در انتظار تکرار الگوهای حمایتی دهههای ۶۰ و ۷۰ باقی مانده است. این گسست ساختاری نتیجهای جز خسارت به سرمایههای ملی و توقف توسعه کشاورزی در برندارد.
وی با بررسی تاریخی پروژههای آب در شهرستان کوهرنگ، افزود: در دهههای ۶۰ و ۷۰ دولت با رویکرد تصدیگری مطلق، مسئولیت کامل اجرای طرحهای آبرسانی و احداث استخرهای ذخیره آب را بر عهده داشت. اگرچه این مدل باعث وابستگی شدید به اعتبارات دولتی شد، اما چرخهای توسعه کشاورزی را با سرعت به حرکت درآورد.
کریمیان تصریح کرد: با گذشت زمان این سیاست به سمت مشارکت حداقلی تغییر جهت داد و سهم دولت در پروژهها به تدریج کاهش یافت و قرار شد تسهیلات بانکی جایگزین بودجههای مستقیم شود. اما در مقطع کنونی به نقطهای رسیدهایم که میتوان آن را وضعیت صفر نامید. در حال حاضر سهم دولت در پروژههای زیرساختی آب و خاک مورد نیاز شهرستان به کمتر از ۵ درصد رسیده که عملاً به معنای عدم تعهد عملیاتی است.
وی خاطرنشان کرد: اعتبارات قطرهچکانی یکی از اصلیترین آسیبهای فعلی است. نحوه تخصیص اعتبارات پروژههای زیرساختی آب با تورمهای سالانه نرخ مصالح و تجهیزات همخوانی ندارد. وقتی اعتبار ناچیزی برای یک پروژه کلان پمپاژ یا استخر ذخیره تخصیص مییابد که تنها پاسخگوی بخش کوچکی از هزینههای نگهداری است، عملاً پروژه به یک بنای مخروبه تبدیل میشود.
کریمیان بیان داشت: تحلیلهای کارشناسی نشان میدهد با روند فعلی، برای تکمیل پروژههای نیمهتمام کوهرنگ به بیش از ۸۰ برابر اعتبارات تخصیصی جاری نیاز است. این در حالی است که با همین بودجههای اندک صرفاً …
