خبرگزاری مهر- گروه استان ها: شب که بر آسمان نجف سایه میاندازد، جادهای که از کنار حرم امیرالمؤمنین علی(ع) آغاز میشود، آرامآرام به رودی از انسانها تبدیل میشود، رودی که نه از کوه و چشمه، بلکه از دلهای بیقرار سرچشمه گرفته است.
میلیونها عاشق از دهها کشور جهان، با زبانها، فرهنگها و رنگهای گوناگون، یک نام را زمزمه میکنند؛ «حسین» و گویی تمام جغرافیای جهان اسلام در این چند روز، در همین مسیر هشتاد کیلومتری خلاصه شده است.
گرمای سوزان عراق هنوز از زمین برنخاسته است، اما زائران منتظر فروکش کردن آفتاب نمیمانند و برخی از نخستین ساعات غروب حرکت میکنند و برخی دیگر تا سپیدهدم گام برمیدارند.
نسیم شبانه هرچند اندک، جان تازهای به خستگان راه میبخشد و ستونهای شمارهدار مسیر، یکی پس از دیگری پشت سر گذاشته میشوند، ستونهایی که دیگر فقط نشانه فاصله نیستند، بلکه هر کدام خاطرهای از اشک، دعا، نذر، لبخند و خستگی شیرین میلیونها دلداده را در خود ثبت کردهاند.
این روزها مسیر نجف به کربلا دیگر گنجایش شمارش زائران را ندارد و هرچه چشم کار میکند انسان است، انسانهایی که مقصد همه آنها یک نقطه بیشتر نیست.
کودکی که نخستین پیادهروی زندگیاش را تجربه میکند، جوانی که کولهبارش را بر دوش انداخته، مادری که دست فرزندش را محکم گرفته، پیرمردی که با عصا قدم برمیدارد و جانبازی که ویلچر خود را به عشق حسین(ع) پیش میراند، همگی در یک مسیر و با یک ندا حرکت میکنند.
در این جاده، خستگی معنا ندارد و پاها شاید از فرط راه رفتن تاول بزنند، اما دلها هرچه به کربلا نزدیکتر میشوند، سبکتر میشوند.
بسیاری از زائران میگویند از عمودهای نخست، سنگینی مسیر را بر دوش خود احساس میکردند، اما اکنون که به روزهای پایانی نزدیک شدهاند، گویی نیرویی ناپیدا آنان را به پیش میراند، نیرویی که نه از جسم، بلکه از شوق دیدار سرچشمه میگیرد.
از حدود ده روز پیش، هزاران موکب عراقی در طریقالحسین(ع) فعالیت خود را آغاز کردهاند و اکنون شبانهروز بیوقفه به زائران خدمت میکنند.
در اینجا، مفهوم میزبانی رنگ دیگری دارد و قطعا یکی …
