به گزارش خبرنگار مهر، از یک سو، توسعه خودروهای برقی، نیروگاههای خورشیدی، توربینهای بادی و سامانههای ذخیرهسازی انرژی، تقاضا برای مواد معدنی راهبردی مانند مس، نیکل، کبالت و لیتیوم را به شکل بیسابقهای افزایش داده است. از سوی دیگر، خود صنعت معدن یکی از انرژیبرترین صنایع جهان محسوب میشود و سهم قابل توجهی در انتشار گازهای گلخانهای دارد. همین دوگانگی، انرژیهای تجدیدپذیر را از یک گزینه زیستمحیطی به یک ضرورت راهبردی برای آینده معدن تبدیل کرده است.
گزارش سال ۲۰۲۶ مجمع بیندولتی معدن (IGF) نشان میدهد که زیرساختهای انرژی تجدیدپذیر دیگر صرفاً ابزاری برای کاهش انتشار کربن نیستند، بلکه میتوانند به یکی از مهمترین پیشرانهای توسعه اقتصادی، تابآوری اجتماعی و تحول ساختاری مناطق معدنی تبدیل شوند.
هزینه انرژی؛ متغیر تعیینکننده رقابتپذیری معادن آینده
ماهیت عملیات معدنی باعث شده است که تقریباً تمامی مراحل زنجیره ارزش از اکتشاف و استخراج گرفته تا خردایش، فرآوری، ذوب و پالایش، وابستگی مستقیمی به انرژی داشته باشند. در بسیاری از معادن، بهویژه معادن دورافتاده، تولید برق همچنان بر پایه دیزل یا سوختهای فسیلی انجام میشود که علاوه بر هزینههای بالا، معدن را در برابر نوسانات قیمت سوخت و اختلالات زنجیره تأمین آسیبپذیر میکند. گزارش مجمع بیندولتی معدن بیانگر آن است که کاهش عیار ذخایر معدنی در جهان نیز مصرف انرژی را بهطور مستمر افزایش خواهد داد و در نتیجه مدیریت انرژی به یکی از مهمترین عوامل رقابتپذیری معادن تبدیل میشود.
در همین چارچوب، استفاده از نیروگاههای خورشیدی، بادی و سامانههای هیبریدی همراه با ذخیرهسازی انرژی، علاوه بر کاهش انتشار کربن، هزینه تولید را نیز کاهش میدهد و وابستگی معدن به سوختهای وارداتی را محدود میکند. دادههای گزارش مذکور نشان میدهد که تنها بین سالهای ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ انتشار کربن مستقیم و غیرمستقیم معادن مس جهان بیش از پنج درصد کاهش یافته که بخش عمده آن ناشی از قراردادهای خرید برق تجدیدپذیر بوده است.
انرژیهای تجدیدپذیر و تحول زنجیره بخش معدن
یکی از مهمترین یافتههای گزارش، گستردگی حوزههایی است که قابلیت استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر را دارند. این تحول محدود به تولید برق نیست، بلکه تقریباً …
