به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه آگاه نوشت: منتظران ظهور حضرت مهدی (عج)؛ نه تماشاگران منفعل تاریخ، بلکه نقشآفرینانی هستند که صحنه اکنون را با امید به فردایی موعود و وعده داده شده میآرایند. آنها در میان هیاهوی روزمره راه میروند، کار میکنند، میخندند، میگریند، اما در عمق وجودشان رشتهای نامرئی به حقیقتی بزرگتر متصل است؛ حقیقتی که تاریخ را معنا میبخشد و رنجها را تابآوردنی میکند. انتظار در فرهنگ شیعی، هرگز به معنای نشستن و چشم دوختن به در نبوده است. روایات، انتظار را افضلالعباد خواندهاند؛ عبادتی که از جنس حرکت است، نه سکون.
منتظر حقیقی کسی است که پیش از ظهور، ظهور را در وجود خود تمرین میکند: عدالت را در رفتار روزمرهاش جاری میسازد، ظلم را در مقیاس کوچک خانه و حتی محل کارش برنمیتابد و امید را چون مشعلی در تاریکیهای شخصی و جمعی زنده نگه میدارد. او میداند که ظهور، نه حادثهای ناگهانی از آسمان، که نتیجه آمادگی زمین است؛ زمینی که باید از آلودگیهای اخلاقی، اجتماعی و معرفتی پالایش شود. انتظار، در حقیقت، نوعی مسئولیت است؛ مسئولیتی که فرد را از انفعال بیرون میکشد و او را به سوی خودسازی، جامعهسازی و آگاهیبخشی سوق میدهد.
در دوران عصر غیبت کبری و همزمان عصر اطلاعات و انزوا، نقش منتظران دوچندان حساس میشود. جهان امروز پر از صداست: صدای جنگ، صدای بازار، صدای الگوریتمهایی که توجه را میبلعند و انسان را در چرخهای بیپایان از مصرف و نمایش گرفتار میکنند. در چنین هیاهویی، منتظر بودن یعنی مقاومت در برابر بیمعنایی. یعنی باور به اینکه تاریخ، پایانی عادلانه دارد و انسان، مسئول بخشی از آن پایان است. منتظران، با همین باور، در میدانهای مختلف حضور دارند: در حلقههای معرفتی که علم …
