خبرگزاری مهر، گروه استانها: خانهدار شدن برای خانوادههایی که سالها با اجارهنشینی و افزایش هزینههای زندگی دستوپنجه نرم کردهاند، باید نقطه پایان یک انتظار طولانی باشد، اما در دهدشت، نگرانی متقاضیان فقط به زمان تحویل کلید خلاصه نمیشود.
اینجا یک سؤال جدی وجود دارد، آیا قرار است واحدهای مسکن ملی زمانی تحویل مردم شوند که هنوز آب و فاضلاب آنها به سرانجام نرسیده است؟
ساخت یک ساختمان، پایان پروژه مسکن نیست. خانهای که آب پایدار ندارد، شبکه فاضلاب آن آماده نیست، مسیر دسترسیاش با مشکل مواجه است یا ظرفیت شبکه موجود پاسخگوی جمعیت جدید نیست، هرچقدر هم دیوار و سقفش کامل شده باشد، هنوز یک «محل زندگی آماده» محسوب نمیشود.
تجربه پروژه ۱۰۱۰ واحدی دهدشت نیز نشان داده است که فاصله میان پایان عملیات ساختمانی و آمادهشدن واقعی یک محله برای سکونت، میتواند به یک مطالبه تازه برای مردم تبدیل شود.
حالا همین نگرانی درباره پروژه ۸۴۸ واحدی و سایر طرحهای نهضت ملی مسکن دهدشت نیز مطرح است، طرحهایی که قرار است خانه اقشار مختلف، از جمله خانوارهای کمبرخوردار باشند و نباید پس از تحویل، مردم را با فهرستی از مشکلات زیرساختی مواجه کنند.
«خانه میخواهیم، نه ساختمانی که هنوز آماده زندگی نیست»
برای متقاضیان، کلید خانه زمانی ارزشمند است که پشت آن امکان یک زندگی عادی وجود داشته باشد، آبی که از شیر خانه جاری شود، فاضلابی که دفع اصولی داشته باشد و زیرساختی که متناسب با جمعیت جدید طراحی شده باشد.
مریم افشین یکی از متقاضیان مسکن ملی دهدشت در گفتوگو با خبرنگار مهر میگوید: ما برای خانهدار شدن ثبتنام کردیم و پول پرداخت کردیم. انتظارمان این است وقتی کلید را تحویل میگیریم، آب، فاضلاب، برق و راه دسترسی هم آماده باشد. نمیشود خانه را تحویل بدهند و بعد تازه دنبال زیرساخت بگردند.
رضا اکبری یکی دیگر از متقاضیان هم در گفت و گو با خبرنگار مهر نیز با اشاره به تجربه برخی پروژههای گذشته، میگوید: نگرانی ما این است که واحدها تحویل شوند اما فاضلاب آماده نباشد، مردم نباید بعد از تحویل خانه، برای ابتداییترین امکانات زندگی دوباره مطالبهگری کنند. مطالبه ما روشن است، اول زیرساخت، بعد تحویل.
سعید قاسمی نیز میگوید: ما نمیخواهیم چند سال دیگر …
