خبرگزاری مهر - گروه استانها: مرداد ۱۳۵۸ برای ایرانِ تازهنفس پس از انقلاب، تنها یک ماه گرم تابستانی نبود؛ ماهی بود که کشور در نقاط مختلف خود با بحرانهایی دستوپنجه نرم میکرد و در کردستان، ماجرا به یکی از حساسترین و سرنوشتسازترین نقاط خود رسیده بود. در میان این حوادث، پاوه به نقطهای تبدیل شد که فاصله میان سقوط و مقاومت، تنها چند سنگر و چند نیروی محاصرهشده بود؛ شهری کوهستانی که در محاصره مهاجمانی قرار گرفته بود که تصور میکردند ظرف چند روز آن را به تصرف خود درمیآورند.
حزب دموکرات که از نخستین روزهای پس از پیروزی انقلاب، درگیری با نیروهای انقلابی و حمله به مراکز نظامی را در دستور کار قرار داده بود، با همراهی گروههایی همچون کومله و سازمان چریکهای فدایی خلق و برخورداری از سلاح و تجهیزات بهدستآمده از مراکز نظامی، پاوه را به عنوان یکی از اهداف اصلی خود انتخاب کرده بود. هدف تنها تصرف یک شهر نبود؛ پاوه قرار بود حلقهای در زنجیره طرحی باشد که تجزیه کردستان از ایران را دنبال میکرد.
در چهاردهم مرداد، گروههایی از روستاهای اطراف برای حمله به پاوه آماده شده بودند. نیروهای مسلح وابسته به جریانهای مختلف، در منطقه قوریقلعه گرد هم آمده و کمیتهای ۱۲ نفره فرماندهی عملیات را بر عهده گرفته بود. قطعنامهای نیز صادر شده بود که خواستههایی همچون تشکیل شورای شهرستان پاوه، خروج پاسداران و در نهایت اعلام خودمختاری کردستان را دنبال میکرد. اما در سوی دیگر، مردم پاوه ایستاده بودند.
پاوه میان مذاکره و محاصره
رعب و ناامنی در شهر افزایش یافته بود و مردم برای تأمین امنیت خود دست به اعتراض و تحصن در فرمانداری زدند. در چنین شرایطی، شهید سیدمحمدسعید جعفری، همراه با آیات عظام اشرفی، کاظمی و خرمشاهی، در جمع مردم حاضر شد و ضمن حمایت از آنان، تصمیم گرفت شخصاً برای مذاکره با سران گروهکها به قوریقلعه برود؛ اقدامی که در آن شرایط، چیزی جز پذیرفتن خطر برای جلوگیری از گسترش بحران نبود. اما مسیر مذاکره به پایان غائله نرسید.
بیستوچهارم مرداد، مهاجمان حرکت خود را برای محاصره پاوه آغاز کردند. نخستین هدف، قطع ارتباط شهر با مرکز استان بود. منطقه قزانچی ناامن شد، ارتباط زمینی پاوه با کرمانشاه در معرض قطع قرار گرفت و مخابرات نیز از کار افتاد. چندی نگذشت …
