به گزارش خبرنگار مهر، فوتبال زنان ایران در چند سال اخیر وارد مرحلهای متفاوت شده است. رشتهای که سالها سهم محدودی از توجه رسانهای و سرمایهگذاری داشت حالا با ورود باشگاههای بزرگ و افزایش حضور سرمایهگذاران خصوصی بیش از گذشته دیده میشود. حضور نامهایی مانند استقلال و پرسپولیس در کنار تیمهای باسابقه و سرمایهگذاری مجموعههای مختلف رقابت در لیگ برتر فوتبال زنان را جدیتر از گذشته کرده است.
در چنین شرایطی طبیعی است که باشگاهها برای رسیدن به موفقیت در کوتاهمدت به سراغ بازیکنان شناختهشده و ملیپوش بروند. جذب بازیکنان باتجربه میتواند کیفیت فنی تیمها را افزایش دهد، فاصله مدعیان را کمتر کند و حتی به جذابیت مسابقات و توجه بیشتر رسانهها به لیگ کمک کند.
اما در کنار این اتفاق مثبت یک سؤال مهم نیز مطرح است. این سرمایهگذاریها قرار است فقط به رقابت برای جذب ستارههای آماده منجر شود یا بخشی از آن به ساختن ستارههای آینده فوتبال زنان اختصاص پیدا خواهد کرد؟
رقابت برای ستارههای آماده
هر باشگاهی که برای قهرمانی و قرار گرفتن در بالای جدول برنامهریزی میکند به بازیکنان باتجربه نیاز دارد. حضور ملیپوشان و بازیکنان با سابقه میتواند کیفیت فنی مسابقات را بالا ببرد و به تیمها برای رسیدن به اهداف کوتاهمدت کمک کند.
حتی از این منظر افزایش رقابت برای جذب بازیکنان شاخص را نمیتوان اتفاقی منفی دانست. بازیکنی که در سطح ملی تجربه دارد میتواند به رشد کیفیت لیگ کمک کند و حضور او در یک تیم حرفهای حتی میتواند برای بازیکنان جوان همان تیم نیز فرصت یادگیری ایجاد کند. مسئله از جایی آغاز میشود که بخش اصلی سرمایهگذاری باشگاهها فقط به جذب بازیکنان آماده محدود شود.
اگر باشگاهها هر فصل برای رسیدن به نتیجه به سراغ همان گروه محدود از بازیکنان باتجربه بروند ممکن است بازار نقلوانتقالات فوتبال زنان رونق بگیرد اما این اتفاق الزاماً به معنای افزایش تعداد بازیکنان باکیفیت نیست. در چنین شرایطی ستارههای موجود میان باشگاهها جابهجا میشوند در حالی که بازیکنان جدید کمتری از ردههای پایه به سطح اول فوتبال میرسند.
مسئلهای به نام بازیکنسازی
رشد واقعی یک لیگ فقط با تعداد بازیکنان ملیپوش، …
