خبرگزاری مهر، گروه استانها- الهه کیانی: جاده یاسوج-اصفهان تنها یک محور استانی نیست؛ این مسیر، شاهراه ارتباطی جنوب کشور با مرکز و شمال ایران محسوب میشود.
روزانه هزاران خودروی شخصی، ناوگان حملونقل کالا، کامیونهای ترانزیتی و مسافران از این مسیر عبور میکنند و استان کهگیلویه و بویراحمد را به استان اصفهان و سپس به شبکه مواصلاتی کشور متصل میکنند.
در میانه این محور راهبردی، پل تنگ سریز سالها است به عنوان یکی از حادثهخیزترین گلوگاههای ترافیکی شناخته میشود؛ پلی قدیمی با عرض کم که چهارخطه شدن مسیر در دو سوی آن، نهتنها مشکل را برطرف نکرد، بلکه این محدوده را به نقطهای حادثه خیز در مسیر ارتباطی شمال و جنوب کشور تبدیل کرد.
همین شرایط سبب شد مسئولان در سال ۱۳۹۹ کلنگ احداث پل دوم تنگ سریز را بر زمین بزنند؛ پروژهای که قرار بود ظرف دو سال به بهرهبرداری برسد، اما اکنون پس از نزدیک به شش سال، همچنان در انتظار تکمیل است.
در این مدت، دولتها تغییر کردند، مدیران آمدند و رفتند، اعتبارات جدید اختصاص یافت، وعدههای متعددی برای تکمیل پروژه داده شد، اما مردم همچنان از همان پل قدیمی عبور میکنند؛ پلی که هر حادثه در آن میتواند تردد در یکی از مهمترین محورهای مواصلاتی کشور را برای ساعتها مختل کند.
حادثه اخیر در ۱۵ مرداد ۱۴۰۵، بار دیگر نام تنگ سریز را به صدر اخبار بازگرداند؛ حادثهای که علاوه بر خسارتهای گسترده، بار دیگر این پرسش را در افکار عمومی مطرح کرد که چرا پروژهای که قرار بود در سال ۱۴۰۱ به بهرهبرداری برسد، هنوز به پایان نرسیده است؟
کلنگزنی پروژه؛ وعده بهرهبرداری در دو سال
عملیات اجرایی پل دوم تنگ سریز در سال ۱۳۹۹ توسط ادارهکل راه و شهرسازی کهگیلویه و بویراحمد آغاز شد.
در زمان آغاز پروژه سرپرست وقت ادارهکل راه و شهرسازی استان، از اختصاص ۵۰۰ میلیارد ریال (۵۰ میلیارد تومان) اعتبار اولیه خبر داد و اعلام کرد این پروژه با زمانبندی ۲۴ ماهه اجرا خواهد شد.
به گفته علی پارسایی، هدف از اجرای طرح، حذف گلوگاه ترافیکی تنگ سریز، افزایش ایمنی، کاهش زمان سفر و ایجاد مسیری ایمن برای عبور خودروهای سبک و سنگین بود.
بر اساس همین برنامه، پروژه باید تا سال ۱۴۰۱ به بهرهبرداری میرسید.
نخستین نشانههای …
