به گزارش خبرنگار مهر، در آستانه روز پزشک(اول شهریور)، با نگاهی گذرا به جایگاه پزشکی در ایران، متوجه مشکلات و چالش های این حرفه مقدس در کشور خواهیم شد.
یکی از مهمترین دستاوردهای نظام سلامت، ادغام آموزش پزشکی با نظام ارائه خدمات سلامت در دهه ۶۰ بود. آن زمان کشور با کمبود شدید نیروی انسانی، شرایط پس از انقلاب و جنگ تحمیلی روبهرو بود. با این تصمیم، مراکز درمانی به محیطهای آموزشی تبدیل شدند و کشور توانست در مدت کوتاهی بخش عمده نیاز خود به پزشک و سایر نیروهای متخصص را تأمین کند.
پس از آن نیز مسیر توسعه به سمت ارتقای کیفیت آموزش، گسترش پژوهش، افزایش تولید علم و تربیت متخصصان و فوقتخصصان ادامه یافت؛ بهگونهای که امروز تقریباً در همه رشتههای تخصصی و فوقتخصصی، نیروی انسانی مورد نیاز در داخل کشور تربیت میشود.
سوگندنامه بقراط در ایران
اکنون که با عنایات و الطاف بیکران الهی دوره دکتری پزشکی را با موفقیت به پایان رسانده ام و مسئولیت خدمت به خلق را بر عهده گرفته ام، در پیشگاه قرآن کریم به خداوند قادر متعال که دانای آشکار و نهان است و نامش آرامش دل های خردمندان و یادش شفای آلام دردمندان، سوگند یاد می کنم که: همواره حدود الهی و احکام مقدس دینی را محترم شمارم، از تضییع حقوق بیماران بپرهیزم و سلامت و بهبود آنان را بر منافع مادی و امیال نفسانی خود مقدم دارم، در معاینه و معالجه حریم عفاف را رعایت کنم و اسرار بیماران خود را، جز به ضرورت شرعی و قانونی، فاش نسازم، خود را نسبت به حفظ قداست حرفه پزشکی و حرمت همکاران متعهد بدانم و از آلودگی به اموری که با پرهیزکاری و شرافت و اخلاق پزشکی منافات دارد اجتناب ورزم، همواره برای ارتقاء دانش پزشکی خویش تلاش کنم و از دخالت در اموری که آگاهی و مهارت لازم را در آن ندارم خودداری نمایم, در امر بهداشت، اعتلاء فرهنگ و آگاهی های عمومی تلاش نمایم و تأمین، حفظ و ارتقا سلامت جامعه را مسئولیت اساسی خویش بدانم.
وقتی به متن سوگندنامه بقراط برای پزشکان ایرانی دقیق می شویم، اهمیت جایگاه طبیب و طبابت؛ بیش از پیش برای ما آشکار میشود.
در واقع، پزشک را می توان نجات دهنده جان انسان بر روی زمین تلقی کرد که برای حیات بیماران، از هیچ تلاش و خدمتی دست بر نمی دارند. در این بین، بعضا شاهد صحنههای ناخوشایند و …
