سلام‌هایی از دل کویر؛ روایت جاماندگان اربعین در خراسان جنوبی

خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها: دوباره اربعین از راه رسیده است. همان روزهایی که دل، بی‌اختیار راهی جاده نجف تا کربلا می‌شود، حتی اگر پاها از این مسیر دور مانده باشند.

اربعین که می‌آید، فصل تازه‌ای از دلتنگی آغاز می‌شود. دلتنگی برای امام حسین(ع)، برای قدم زدن در میان دو حرم، برای سلامی که رو به گنبد طلایی آرام می‌گرفت و برای «یا ابوالفضل»‌هایی که از عمق جان، بی‌اختیار بر لب جاری می‌شد.

دلتنگی برای مسیر عاشقی.... برای موکب‌هایی که بی‌هیچ چشمداشتی سفره محبت می‌گسترانند و برای چای داغی که خستگی راه را از تن می‌گیرد.

اربعین قرار عاشقانه‌ای است که هر سال دل‌ها را دوباره به سمت کربلا می‌کشاند. حتی آنان که از قافله جا مانده‌اند، این روزها با هر پرچم سیاه، هر نوای «لبیک یا حسین» و هر تصویری از بین‌الحرمین، خود را در میان آن خیل مشتاقان می‌بینند.

عده‌ای رفتند و حالا در مسیر عشق، قدم‌هایشان را به جاده نجف تا کربلا سپرده‌اند. در میان موکب‌ها، زیر آفتاب سوزان عراق و در ازدحام عاشقانی که مقصد همه‌شان حرم سیدالشهدا(ع) است.

عده‌ای هم مانده‌اند....جامانده از این سفر، اما نه جامانده از عشق.... از همین راه دور، سلام‌هایشان را روانه کربلا می‌کنند. دلشان را میان زائران می‌فرستند و چشم‌هایشان، هر روز، تصاویر پیاده‌روی اربعین را دنبال می‌کند، شاید اندکی از دلتنگی‌شان آرام بگیرد.

می‌گویند فاصله با کربلا را کیلومترها تعیین نمی‌کند دل است که راه را کوتاه یا بلند می‌کند. چه بسیار کسانی که در کنار حرم‌اند اما دلشان دور است و چه بسیار جاماندگانی که هر شب، در خیال، خود را میان بین‌الحرمین می‌بینند و همان‌جا که سلام‌ها بی‌واسطه به صاحب این روزها می‌رسد.

پا در کویر، دل در کربلا

پارسال همین روزها، کوله‌اش را بسته بود و با شوق، خودش را به کاروان اربعین رسانده بود. هنوز از خاطرات آن سفر که می‌گوید، چشمانش برق می‌زند. از اولین قدم‌ها در جاده نجف، از موکب‌هایی که بی‌منت سفره محبت پهن کرده بودند و از لحظه‌ای که برای نخستین بار، گنبدهای طلایی حرم در افق نمایان شد.

امسال اما شرایط فرق کرده است. چند ماهی است که مادر شدن را تجربه می‌کند و پزشک، سفر طولانی را برایش ممنوع کرده است. با این حال، دلش هر روز در همان مسیر قدم می‌زند.

می‌گوید: …