خبرگزاری مهر، گروه استانها - محدثه جوان دلویی؛ ما نمیبینیم، اما او که همه چیز را میداند، خوب میبیند؛ میبیند برای عاشقان حسین (ع) چه دستهایی به کار میآید، چه دلهایی بیادعا میتپد و چه انسانهایی بیهیاهو، سهم خود را از اربعین نه در زیارت، که در خدمت به زائران جستوجو میکنند.
او خوب میداند برای اربعین سیدالشهدا (ع)، چه کسانی راهی میشوند؛ نه برای آنکه خود به مقصد برسند، بلکه تا دیگران را به مقصد برسانند.
اربعین، تنها یک راهپیمایی نیست؛ نماد همبستگی شیعیان و جلوهای از آمادگی برای ظهور حضرت ولیعصر (عج) است. هر کس در این مسیر قدم میگذارد، به نذر و نیتی، گرمای سوزان، خستگی و سختی راه را به جان میخرد؛ یکی با پای پیاده، دیگری پشت فرمان اتوبوس، یکی کنار جاده و دیگری بر فراز بالابرهای راهداری.
شاید تلاش بسیاری از این خادمان، هرگز در قاب دوربینها ثبت نشود، اما اگر همین مردان و زنان گمنام در پشت صحنه، در جادهها و مرزهای کشور، عاشقانه پای کار نبودند، سفر میلیونها زائر نیز چنین آسان و امن رقم نمیخورد.
از هفتهها پیش از اربعین، رانندگان ناوگان حملونقل عمومی، نیروهای راهداری، راهسازان و دهها گروه خدماترسان، خانه و خانواده را ترک میکنند و راهی مرزهای غربی کشور میشوند؛ بیآنکه خود توفیق زیارت داشته باشند.
نذر یک بانوی راننده؛ از پشت فرمان تا پشت دروازه کربلا
«فائزه کاظمی» یکی از رانندگان نمونه خراسان شمالی است؛ بانویی که پنج سال پیش نخستین مأموریت حرفهای خود را با انتقال زائران از مرز مهران آغاز کرد و از همان زمان، خدمت به زائران حسین (ع) را نذر دلش قرار داد.
امسال نیز، با دلی شکسته و نیتی بزرگ، از آخرین روز تیرماه لباس خدمت بر تن کرده و راهی جادههای منتهی به مهران شده است.
در مسیر مهران با او تماس میگیرم.
میپرسم: امسال با چه نیتی دوباره این مسئولیت را پذیرفتید؟
چند لحظه سکوت میکند. بغضی سنگین، صدایش را میشکند.
آرام میگوید: «اجازه بدهید کنار جاده توقف کنم و همکارم پشت فرمان بنشیند... بعد جواب میدهم.»
رانندگی اتوبوس از مشاغل سخت به شمار میرود؛ آن هم در مسیرهای طولانی و پررفتوآمد اربعین. …
