به گزارش خبرنگار مهر، ایران و پاکستان با حدود ۹۰۰ کیلومتر مرز مشترک، دسترسی به بازارهای آسیای مرکزی، شبهقاره و آبهای آزاد و برخورداری از ظرفیتهای گسترده در حوزه انرژی، پتروشیمی، کشاورزی، صنایع غذایی و ترانزیت، از جمله کشورهایی هستند که میتوانند روابط اقتصادی مکمل و پایداری با یکدیگر داشته باشند. با این حال، تجارت میان دو همسایه هنوز فاصله قابل توجهی با ظرفیتهای واقعی دارد؛ فاصلهای که فعالان اقتصادی، بیش از آنکه ناشی از کمبود فرصتهای تجاری بدانند، نتیجه موانع اجرایی، گمرکی، لجستیکی و مالی عنوان میکنند.
در ماههای اخیر، تهران و اسلامآباد بار دیگر بر دستیابی به هدف ۱۰ میلیارد دلاری تجارت دوجانبه تأکید کردهاند؛ هدفی که در صورت تحقق، میتواند جایگاه دو کشور را در معادلات اقتصادی منطقه ارتقا دهد. با این حال، کارشناسان معتقدند تحقق این هدف، پیش از هر چیز نیازمند اصلاح فرآیندهای تجاری و رفع گرههایی است که سالها بر سر راه فعالان اقتصادی قرار داشته است.
بروکراسی؛ نخستین مانع تجارت
در این بین یکی از مهمترین مشکلات تجارت میان ایران و پاکستان، تعدد فرآیندهای اداری و گمرکی است. صادرکنندگان و واردکنندگان معتقدند طولانی بودن تشریفات گمرکی، تعدد مراحل کنترل، تکرار آزمایشهای استاندارد و نبود پذیرش متقابل برخی گواهیهای بهداشتی و استاندارد، زمان ترخیص کالا را افزایش داده و هزینه تجارت را بالا برده است.
در بسیاری از موارد، کالا پس از انجام آزمایشها و دریافت مجوزهای لازم در کشور مبدأ، در مقصد نیز دوباره تحت کنترل قرار میگیردکالا پس از انجام آزمایشها و دریافت مجوزهای لازم در کشور مبدأ، در مقصد نیز دوباره تحت کنترل قرار میگیرد؛ موضوعی که علاوه بر افزایش هزینه، موجب از بین رفتن زمان، کاهش سرعت تأمین کالا و حتی آسیب به برخی کالاهای فسادپذیر میشود.
رئیس اتاق ایران نیز با اشاره به این مشکلات تأکید کرده است: «تعدد فرآیندهای کنترلی، تکرار آزمایشها، کمبود زیرساختهای لجستیکی و تغییرات بدون اطلاعرسانی مقررات گمرکی از مهمترین موانع توسعه تجارت میان ایران و پاکستان است.»
به گفته فعالان اقتصادی، تغییرات ناگهانی مقررات و نبود اطلاعرسانی قبلی، امکان برنامهریزی را از صادرکنندگان و واردکنندگان …
