به گزارش خبرگزاری مهر، تاریخ بازیهای ویدیویی در ایران به نزدیک نیمقرن پیش برمیگردد؛ زمانی که صنعت بازی در جهان نیز در سالهای ابتدایی شکلگیری خود قرار داشت و کنسولهای خانگی هنوز چندان به خانههای مردم راه پیدا نکرده بودند. بررسی اسناد و نشریات قدیمی نشان میدهد نخستین نشانههای حضور کنسولهای بازی در ایران به اواسط دهه ۱۳۵۰ برمیگردد. از آن زمان تاکنون، بازیهای ویدیویی مسیری پرفرازونشیب را در کشور طی کردند؛ مسیری که از واردات کنسولهای خارجی آغاز شد، با سالهای انقلاب اسلامی و جنگ ایران و عراق با وقفه مواجه شد، در دهه ۶۰ و ۷۰ با ورود آتاری، میکرو و رایانههای خانگی جان تازهای گرفت و در ادامه به شکلگیری نخستین بازیها و استودیوهای ایرانی منجر شد. این مسیر البته تنها به سختافزار و بازی محدود نماند. شکلگیری مجلات تخصصی، ورود رایانههای خانگی، تجربههای اولیه برنامهنویسی و تولید بازی، حضور نهادهای فرهنگی در این حوزه و حرکت تدریجی از مصرف بازیهای خارجی به سمت تولید محصول ایرانی، هرکدام بخشی از تاریخ صنعت بازی کشور را تشکیل میدهند. در ادامه این گزارش، مروری بر برخی از مهمترین نقاط این مسیر از سال ۱۳۵۵ تا میانه دهه ۱۳۸۰ انداختیم؛ مسیری که نشان میدهد فرهنگ بازی در ایران چگونه از یک فناوری وارداتی به زمینهای برای شکلگیری یک صنعت فرهنگی تبدیل شد.
مهر ۱۳۵۵؛ نخستین کنسول بازی در ایران
اسناد مطبوعاتی نشان میدهد نخستین جرقههای ورود بازیهای ویدیویی به ایران در دهه ۱۳۵۰ زده شده است. در شماره ۱۵۷ مجله «دانشمند»، از کنسولی با نام Video Master رونمایی شد؛ دستگاهی که شباهت زیادی به Magnavox Odyssey، نخستین کنسول بازی خانگی جهان، داشت. این کنسول توسط شرکتی به نام Woodrow International و از طریق شعبههای این شرکت در تهران و اصفهان وارد ایران میشد. ورود Video Master را میتوان یکی از نخستین نشانههای حضور رسمیتر فناوری بازیهای ویدیویی در بازار ایران دانست؛ اتفاقی که در آن زمان، همزمان با سالهای ابتدایی رشد صنعت کنسول در جهان رخ داد.
در آن دوره، بازیهای ویدیویی هنوز فاصله زیادی با صنعت گسترده و چند میلیارد دلاری امروز داشتند و حتی در بسیاری از کشورهای جهان نیز محصولی تازه و نوظهور محسوب میشدند. با این حال، همین دستگاههای ساده …
