خبرگزاری مهر، گروه استانها: هنوز آفتاب به میانه آسمان نرسیده که خیابانها رنگ دیگری گرفتند. هر لحظه به جمعیت افزوده می شود. پرچمهای سرخ و سیاه همسو با باد در هوا به اهتزار درآمدهاند. نوای «لبیک یا حسین(ع)» از بلندگوها شنیده میشود و پیر و جوان، زن و مرد، کودک و سالمند، همه در یک مسیر قدم برمیدارند. مسیری که اگرچه به کربلا ختم نمیشود، اما مقصدش همان دلدادگی است.
راهپیمایی جاماندگان اربعین، هر سال صحنهای از عشق و ارادت مردمی است که فاصله جغرافیا نتوانسته میان دلهایشان و حرم سیدالشهدا(ع) جدایی بیندازد. اینجا هر قدم، سلامی به کربلاست و هر نگاه، اشکی برای عطش فرات.
موکبها بیوقفه میزبان عاشقاناند. عطر چای تازهدم، شربت خنک و غذای نذری در هوا پیچیده و خادمانی که بیهیچ چشمداشتی، تنها با یک جمله از زائران پذیرایی میکنند: «التماس دعا.»
صدای مداحی، ذکر صلوات و نوحههای اربعینی در هم میآمیزد و فضای شهر را رنگ و بوی کربلا میدهد. بسیاری از مردم با پرچمهایی بر دوش، گویی فاصله صدها کیلومتری تا بینالحرمین را با قدمهای عاشقانه خود کوتاه کردهاند.
اهتزار پرچمهای خونخواهی رهبر شهید
جاماندگان اربعین خوب میدانند که گاهی رسیدن، تنها به حضور در یک جغرافیا نیست.... دل اگر راهی کربلا باشد، همین خیابانها نیز بوی بینالحرمین میگیرد. امروز شهر، میزبان کاروانی است که مقصدش عشق است. کاروانی که با هر گام، عهدی دوباره با آرمانهای عاشورا میبندد و زمزمه میکند: «السلام علیک یا اباعبدالله الحسین(ع).»
پرچم بزرگ «یالثاراتالحسین(ع)» بر دوش صدها نفر، آرام و باشکوه بر فراز جمعیت پیش میرود... گویی قایقی است که بر موجهای خروشان دریای عاشقان حسین(ع) شناور شده است.
هر از گاهی نسیم، پارچه سرخش را به حرکت درمیآورد و نگاهها را به خود خیره میکند. در اطراف آن، پرچمهای سرخ خونخواهی سیدالشهدا(ع) و بیرقهای سیاه عزا، یکصدا در باد به اهتزاز درآمدهاند، نمادهایی از حماسه، سوگ و عهدی که قرنهاست در دل شیعیان زنده مانده است.
زیر سایه این پرچمها، هزاران زائر گام برمیدارند. گامهایی که هرچند از خیابانهای شهر میگذرد، اما مقصدشان کربلا و دلهایشان در بینالحرمین است.
