خبرگزاری مهر، گروه استانها: هنوز آفتاب به میانه آسمان نرسیده که خیابانها رنگ دیگری گرفتند. هر لحظه به جمعیت افزوده می شود. پرچمهای سرخ و سیاه همسو با باد در هوا به اهتزار درآمدهاند. نوای «لبیک یا حسین(ع)» از بلندگوها شنیده میشود و پیر و جوان، زن و مرد، کودک و سالمند، همه در یک مسیر قدم برمیدارند. مسیری که اگرچه به کربلا ختم نمیشود، اما مقصدش همان دلدادگی است.
راهپیمایی جاماندگان اربعین، هر سال صحنهای از عشق و ارادت مردمی است که فاصله جغرافیا نتوانسته میان دلهایشان و حرم سیدالشهدا(ع) جدایی بیندازد. اینجا هر قدم، سلامی به کربلاست و هر نگاه، اشکی برای عطش فرات.
موکبها بیوقفه میزبان عاشقاناند. عطر چای تازهدم، شربت خنک و غذای نذری در هوا پیچیده و خادمانی که بیهیچ چشمداشتی، تنها با یک جمله از زائران پذیرایی میکنند: «التماس دعا.»
صدای مداحی، ذکر صلوات و نوحههای اربعینی در هم میآمیزد و فضای شهر را رنگ و بوی کربلا میدهد. بسیاری از مردم با پرچمهایی بر دوش، گویی فاصله صدها کیلومتری تا بینالحرمین را با قدمهای عاشقانه خود کوتاه کردهاند.
اهتزار پرچمهای خونخواهی رهبر شهید …
